دارد - چنان كه اشاره كرديم - كافى و بسنده باشد .
و بيرون آمدن از عهدهء اين امور ( بويژه با نظر داشتن به گونه هاى مختلف فقر كه در بارهء آنها ، در فصل چهل و يكم ، از باب دوازدهم ، « نگاهى به سراسر فصل » ، سخن گفتهايم ) « 1 » ، جز با پرداختن دو زكات ( ظاهرى و باطنى ) و ديگر انفاقهايى كه اسلام در بارهء آنها تأكيد كرده است ، ميسّر نمىشود .
9 - سخن امام صادق « ع » ، در تفسير اين آيهء مباركه : * ( أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ ) * ( 1 ) از آنچه از راه حلال به دست آوردهايد انفاق كنيد » ( كه در حديث 15 گذشت ) ، ما را به فهم اين مطلب راهنمايى مىكند كه فقيران در چيزهاى پاكيزهء ثروتمندان شركاى ايشانند نه در چيزهاى پليد .
و اين درسى بزرگ است ، و به ما مىفهماند كه فقرا در اموال پاكيزهء ثروتمندان شريكند ، نه در آنچه از راههاى نامشروع به چنگ مىآورند ، و مىخواهند - به خيال خود - با پرداختن اندكى از آن ، همهء دار و ندار خود را پاك و طاهر كنند .
10 - سخن آموزندهء امام ابو الحسن علىّ بن موسى الرّضا « ع » ( حديث 16 ) ، نيز همان موضوع مهمى را بيان مىكند ، كه پيامبر هادى « ع » ، در حديثى كه از « النّوادر » نقل كرديم ، ما را به آن هدايت كرد ؛ و امام جعفر صادق « ع » نيز ، در بيان « محكم بودن حجّت بر توانگرانى كه به وظيفهء خويش عمل نكنند » ، آن را توضيح فرمود ، زيرا كه « در معرض خطر بودن صاحب نعمت » ، يعنى فزونى شمارهء دشمنان و مدّعيان او در روز حساب سخت ، و گريبانگير بودن دليل آنان ، در دادگاهى كه ستمگران نمىتوانند از آن گريخت ( بجز مشكلاتى كه در دنيا پيش مىآيد ، همچون انقلابها ، سرقتها ، و ناامنيها و . . . )
هامش
« 1 » ( جلد ششم )