بنگريد ! بايد به خاطر داشته باشيم كه آميختن با ناكامان و جوشيدن با ايشان ( همزيستى با ايشان ) نبايد تنها منحصر به سخن و شعار باشد ، يا به صورت آمد و شد ساده و گاه به گاه درآيد - و كاش همين نيز مىبود - بلكه واجب است امرى آشكار باشد و در همه شئون و امور مختلف زندگى تحقّق يابد : در برنامه ريزى اقتصادى ، در قانونگذارى ، در نامزدى براى تصدّى مقامات و شركت در رأى دادن ، در دستگاه قضايى ، در توزيع و مصرف و امور مربوط به مسكن و آموزش و پرورش و بهداشت .
ما در فصل سى و نهم ، از همين باب « 1 » ، بتفصيل در بارهء اين حديث شريف نبوى و روش درخشان ، در بازگرداندن حيثيّت محرومان و رفع محروميّت از آنان ، سخن خواهيم گفت ؛ به آنجا مراجعه شود .
2 - الامام علي « ع » - فيما كتبه إلى قثم بن العبّاس ، و هو عامله على مكَّة : . . .
لا يكن لك إلى النّاس سفير إلَّا لسانك ، و لا حاجب إلا وجهك ، و لا تحجبنّ ذا حاجة عن لقائك . . . « 2 »
امام على « ع » - از نامه اى به قثم بن عبّاس ، والى آن حضرت بر مكَّهء مكرّمه :
. . . مبادا كه جز زبانت سخنگويى براى مردم داشته باشى ، و جز چهره ات دربانى ؛ و نكند كه نيازمندى را از آمدن نزد خود محروم سازى . 3 - الامام علي « ع » - من العهد الأشتري : . . . تعهّد أهل اليتم و ذوي الرّقّة في
هامش
« 1 » ( در همين جلد )
« 2 » « نهج البلاغه » / 1063 ؛ « عبده » 3 / 140 .