من مست و تو ديوانه ما را كه برد خانه .
نظير :
من از تو ابلهترم تو از من احمقترى * يكى بيايد كه مان هردو بزندان برد .
من موى خويش را نه از آن ميكنم سياه تا باز نوجوان شوم و نو كنم گناه چون جامهها بوقت مصيبت سيه كنند من موى از مصيبت پيرى كنم سياه .
رودكى .
من مى خورم و تو ميكنى بد مستى .
من ميگويم انف تو نگو انف تو بگو انف .
رجوع به : مثل بعد شود .
من ميگويم تاف تو نگو تاف تو بگو تاف .
معلم كتابى به علت لكنت كاف را تاف مىگفت از اينرو شاگرد نيز تاف شنيده و همان را ادا ميكرد معلم برمىآشفت و ميگفت . . .
نظير : تنها نا امنا عن الغى و تعدو فيه . كور خود است و بيناى مردم .
من ميگويم مو نداره او ميگويد بكن .
از مجموعهء امثال طبع هند . رجوع به : از برهنه پوستين . . . ، شود .
من نادر قليم و پول ميخواهم .
گويند آنگاه كه كار مصادرت و مطالبت نادر شاه بر مردمان دهلى توانفرسا شد روزى جملهء ذيل را با خطى جلى نوشته در رهگذر پادشاه ايران آويختند « اگر خدائى تو را بندگان بايد و اگر پادشاهى از رعيتت گزير نباشد با اين همه ستم ديار هند خراب و يباب و از مردم تهى ماند . » نادر شاه از ميرزا مهدى يخان پرسيد چه نوشتهاند دبير جليل شرح بگفت نادر شاه پس از لحظهء تأمل فرمود به آنها بگو من اينگونه سخنان كه خدايم يا شاهم ندانم . . .
من ندهم گر تو توانى بگير .
چون تو طلب ميكنى از من سرير . . . )
پير بوداق .
من نديدم جز شقاوت در لئام گر تو ديدستى رسان از من سلام .
مولوى .
من نديدم سلامتى ز خسان گر تو ديدى سلام من برسان .
سنائى .
من نصح اخاه فى الملاء فقد فضحه .
حديث . رجوع به : النصح فى الملاء . . . ، شود .
من نظر الى عيوب الناس عمى عن عيوب نفسه و من نظر فى عيوبه عمى عن عيوب الناس .
ذو النون . رجوع به : همه حمال عيب . . . ، شود .
مَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ .
قرآن كريم سورهء 36 . آيهء 68 .
من نكح الحسناء لم يغلها المهر .
( تهون علينا فى المعالى نفوسنا و . . . ) ابو فراس .
من نكردم خلق تا سودى كنم بلكه تا بر بندگان جودى كنم .
اصل بيت