ما كل ما يتمنى المرء يدركه تجرى الرياح بما لا تشتهى السفن .
رجوع به :
خدا كشتى آنجا كه خواهد . . . ، شود .
ما كه داديم دل و ديده بطوفان بلا گو بيا سيل غم و خانه ز بنياد ببر .
حافظ .
رجوع به : آب كه از سر گذشت . . . ، شود .
ما كه رسواى جهانيم غم عالم پشم است .
نظير : طبل پنهان چه زنى طشت من از بام افتاد .
ما كه كافريم كافرتر .
ما كه كورانه عصاها مىزنيم لا جرم قنديلها را بشكنيم .
مولوى .
ما كه نميپزيم چربتر .
نظير : خيال پلو چرب ترك .
ماكيان چون نيك باشد خانه گيرد بىخروس .
اى برادر گر عروس خوبت آبستن شده * اندر اينمدت كه بودى غايب از نزد عروس
بر عروست بدگمان گشتن نبايد بهر آنك . . . )
على شطرنجى .
ما لا عين رات و لا ادن سمعت .
( و فرزندان او با ابهتى و عدتى كه . . . بابتدا در رسيدند . ) جهانگشاى جوينى .
ما لا يدرك كله لا يترك كله .
تمثل :
ان شيئا كله لا يدرك * اعلموا ان كله لا يترك .
مولوى .
رجوع به : الميسور لا يترك . . . ، و رجوع به : آب دريا را اگر نتوان كشيد . . . ، شود .
مال از بهر آسايش عمر است نه عمر از بهر گرد كردن مال .
سعدى . نظير :
تعس عبد الدرهم و تعس عبد الدينار و تعص عبد الخميصة و القطيفة . حديث . رجوع به : بخور هرچه دارى . . . ، شود .
مال است نه جان است كه آسان بتوان داد .
مال او روغن قاز دارد .
مال او يابد كه كسبى مىكند نادرى باشد كه بر گنجى زند .
مولوى .
مال بچه يتيم نيست ! بمزاح بميهمان گويند و مراد اينكه چرا چيزى از ما حضر نخوريد .
مال بد بريش صاحبش .
نظير سكهء شاه ولايت هرجا رود پس آيد . كالاى بد بريش خاوند .
دشنام دهى باز دهندت ز پى آنك * دشنام مثل چون درم دير مدار است .
ناصر خسرو .
مال بروز سختى به كار آيد و دوست بهنگام محنت .
( و پارسيان گفتهاند كه . . . ) مرزباننامه . رجوع به : دوست مشمار آنكه . . . ، شود .
مال به كار آمده آنچه دشمنرا دوست كند .
مرزباننامه .