گل است سعدى و در چشم دشمنان خار است
هنر به چشم عداوت بزرگتر عيب است . . . )
سعدى .
گل با خار است .
تمثل :
تا سنانش ز عدو گلگون شد * گشت معلوم كه گل با خار است .
اخسيكتى .
بىشدت فنا نبود راحت بقا * آرى شكفته گل نبود بىخلنده خار .
عبد الواسع جبلى .
رجوع به : گنج و مار : . . . ، شود .
گل با خار است و صاف با دردى
سعدى سپر از جفا نيندازد . . . )
سعدى .
رجوع به : گنج و مار . . . ، شود .
گل بايد پيش گل باشد ( يا ) پيش گل برود .
چون گلى به كسى دهند بمزاح يا تأدب گفته مىشود .
گل بدست دارى مبوى .
نهايت شتاب كن . تمثل :
اگر دسته دارى بدستت مبوى * يكى تيز كن مغز و بنماى روى .
فردوسى .
خيز و مبوى ار بدست دارى سنبل * خيز و منوش ار به كار دارى ساغر .
قاآنى .
رجوع به : آب در دست دارى . . . ، شود .
گل بر سر دارى مشوى .
سخت شتاب كن .
تمثل :
كه يكتن سر از گل مشوئيد پاك * ندانيد باز از بلندى مغاك .
فردوسى .
اگر گل بر سرستت تا نشوئى * بيادى بشكفان گلزار ما را .
مولوى .
كه گر گل بسر دارى اكنون مشوى * يكى تيز كن مغز و بنماى روى .
فردوسى .
رجوع به : آب در دست دارى . . . ، شود .
گل بريزد بوقت سيرابى .
سعدى . نظير : فواره چون بلند شود سرنگون شود .
رجوع به : اذا تم امر . . . ، شود .
گل بشكفد چو همنفس صبحدم شود
جان خوش شود چو نور پذيرد زراى تو . . . )
سيد حسن غزنوى .
گل ببوستان بردن .
تمثل :
گل آورد سعدى سوى بوستان * به شوخى و فلفل بهندوستان .
سعدى .
رجوع به : زيره بكرمان . . . ، شود .
گل بود بسبزه نير آراسته شد
زان سبزه كه بر عارض تو خاسته شد . * تا ظن نبرى كه حسن تو كاسته شد
در باغ رخت بهر تماشاى دلم . . . )
عمعق بخارى .