نظير :
حريف مجلس ما خود هميشه دل ميبرد * على الخصوص كه پيرايهاى بر او بستند .
سعدى .
نور على نور .
گل بيخار اندر گلشن دهر به چشم تيزبين كى ميتوان ديد .
مسعود سعد سلمان
رجوع به : گنج و مار . . . ، شود .
گل بيخار نچيده است كسى
گنج بىرنج نديده است كسى . . . )
جامى . رجوع به :
گنج و مار . . . ، شود .
گل بىعيب خداست .
نظير :
همه حمال عيب خويشتنيم * طعنه بر عيب ديگران چه زنيم .
سعدى .
كل امرء . فيه ما يرمى به . اى الرجال المهذب . قلما يخلو انسان عن نسيان و قلم عن طغيان از تاريخ گزيده .
گر مرد راهبين شدهاى عيب كس مكن * از زاغ چشمبين وز طاوس پر نگر .
گل از بوستان بادهنوشان برند * خس و خار هيزمفروشان برند .
قبا گر حرير است و گر پرنيان * بناچار حشوش بود در ميان .
سعدى .
كه را بداد هنر عيب نيز داد خداى . عنصرى . الانسان محل السهو و النسيان . الانسان يساوق السهو و النسيان .
كه در بحر لؤلؤ صدف نيز هست * درخت بلند است در باغ و پست .
بحر هرچند كه كان گهر است * صدف او ز گهر بيشتر است .
جامى .
و رجوع به : همه حمال عيب خويشتنيم . . . ، شود .
گل چاه صرف چاه .
گل چو شود قرين گل گيرد رنگ و بوى او
قدر نبات يافت چوب از اثر مصاحبت . . . )
مغربى . رجوع به : كمال همنشين در من . . . ، و رجوع به : آلو چو بآلو . . . ، شود .
گلخن با دانا گلشن شود گلشن يا بيخردان گلخن است .
ناصر خسرو .
گلخنى را روسيه از دود يا خاكستر است
سفله گر خجلت كشد ز آثار فعل خود كشد . . . )
نقل از تاريخ گيلان مرعشى .
گلخنى مفلس ناشسته روى مرد سراپردهء انوار نيست .
عطار .
گل خوشبوى پاكيزه است اگر چند نرويد جز كه در سركين و شد يار .
ناصر خسرو .
گل در دامن خار است و زر در كيسهء خارا
نه هركو نعمتى دارد شريفست و عزيز آنكس كه . . . )
سلمان ساوجى .