رجوع به : همه حمال عيب . . . ، شود .
عيب الكلام تطويله . على عليه السلام .
عيب باشد به خانه اندر مرد * مرد را كار و شغل بايد كرد .
سنائى . رجوع به : از تو حركت . . . ، شود .
عيب باشد كو نهبيند جز كه عيب * ( . . . عيب كى بيند روان پاك غيب . )
مولوى .
عيب تو خواهى نگويد خصم عيب او مگو * با خموشى ميتوان خاموش كردن كوه را .
واعظ قزوينى .
عيب خود از دوستان مپرس كه بينند و نگويند و از دشمنان بجوى كه نبينند و گويند .
عيب خود را كسى نمىبيند . رجوع به : همه حمال . . . ، عيب شود .
عيب خود مىپوشد از چشم خلايق عيبپوش * ( پردهء مردم دريدن عيب خود بنمودن است . . . )
صائب . رجوع به : از مكافات عمل . . . ، شود .
عيب دان از غيب دان بوئى نبرد * ( عيبهاى سگ بسى او ميشمرد . . . )
مولوى .
عيب درويش و توانگر بكم و بيش بد است * ( . . . كار بد مصلحت آنست كه مطلق نكنيم . )
حافظ .
نظير :
زنهار كسى را نكنى عيب كه عيب است .
سعدى رجوع به : همه حمال عيب خويشتنيم ، شود .
عيب كردن ز زيركان عيب است . * ( حكمت نيك و بد چو در غيب است . . . )
اوحدى .
عيب مردم فاش كردن بدترين عيبهاست * عيبگو اول كند بىپرده عيب خويش را .
آزاد .
عيب مولا را چو پوشد بنده دولتخواه نيست * ( گر نظيرى شكوه از بىمهريت دارد مرنج . . . )
نظيرى .
عيب مى جمله بگفتى هنرش نيز بگو * ( . . . نفى حكمت مكن از بهر دل عامى چند . )
حافظ .
وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما .
قرآن كريم . سورهء 2 . آيهء 216 .
عيب نبينند بجز اهل عيب * ( غيب ندانند مگر اهل غيب . . . )
خواجو .
عيبى بعيب خود نرسيدن نميرسد .
عيد بىروستائى !
تمثل :
نباشد ترا هيچ غم بىدل من * كسى ديد خود عيب بىروستائى .
كمال اسمعيل .
بسى كوشيدم اندر پادشائى * كه آن عيدى بود بىروستائى .
اميدى .
نظير : بستان بىسر خر !