بىحرمت و ادب نرسد مرد هيچجا هرجا كسى رسيد ز راه ادب رسيد .
مغربى .
رجوع به : باادب . . . ، شود .
بيحياتر كيست من يا تو ببين .
( خود بده انصاف اى مرد گزين . . . )
شيخ بهائى .
بيحيا من نيستم چشمت بمال
( سگ بنطق آمد كه اى صاحب كمال . . . )
شيخ بهائى .
بى خبر شاد و بينا فسرده است
. نيما .
بيخ خوى بد ز در كندن است .
( شاخ خوى بد تن گنده است و زشت . . . )
ناصر خسرو .
بيداد را نيست با داد پاى .
( چه گفت آن گرانمايهء پاكراى * كه . . . ) .
فردوسى .
رجوع به : اسكندر رومى . . . ، شود .
بيدادگر كس نيابد رها .
( به درد و به خون ريختن بدسزا كه . . . )
فردوسى .
رجوع به : اسكندر رومى را . . . ، شود .
بيداد نخست اينست از شاه كه مر او را پرده بود و در بند حاجب بود و دربان .
حضرت اديب .
بيداد و كژى ز بيچارگيست
( كه . . . ببيدادگر برببايد گريست . )
فردوسى .
رجوع به : اسكندر رومى . . . ، شود .
بيداد هوا را نيست داور
( دلا گر عاشقى ناله بياور كه . . . )
ويس و رامين .
بيدارى پاسبان بىمزد گنجينه برد بشركت دزد .
( تا پا ننهى بدستيارى * از دوست مخواه دوستارى . . . )
امير خسرو دهلوى . و رجوع به : سپاهى كه كارش . . . شود .
بيدانش و هنر نتوان ملك يافتن دولت بهيچكس ندهد ملك رايگان .
رجوع به : عقل و دولت قرين . . . ، شود .
بيدار چه سبز و نغز و لطيفست در بهار كى در چمن بجلوه كند بيد عرعرى .
مجد همگر رجوع به : زمرد و گيه سبز . . . ، شود .
بيدار ندهد ز ميوه مايه بارى بودش فراخ سايه .
امير خسرو .
بيد بارى ايمن است از زحمت هركس ولى سنگ نااهلان خورد شاخى كه دارد ميوه بار .
سنائى .
بيد را گر بپرورند چو عود برنيايد شميم عود از بيد .
( هركه در اصل بد نهاد افتاد * هيچ نيكى از او مدار اميد
زانكه هرگز بجهد نتوان ساخت * از كلاغ سياه باز سفيد
دون نوازى مكن كه مىنشود * در صفا هيچ ذرهاى خورشيد
هركرا دور چرخ جامى داد * با بصيرت نگشت چون جمشيد . . . )
. ابن يمين .