بود اندك و يار بخت * به از بيكران لشكر و كار سخت . )
نظير :
كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ .
قرآن كريم . سورهء 2 آيهء 250 .
بسبزهء دمنى دل گراى كى گردد كسى كه يابد بوى بنفشهء چمنى .
سوزنى .
بستان بىسر خر !
تمثل :
بستان سر خر يافت هلا بار بخر نه * ماهى تو و آن به كه رود مه به سفر بر .
قاآنى .
گاه به نحوى باهل بزم سرايد * كاين سر خر را كه راه داده ببستان .
قاآنى .
نظير : عيد بىروستائى ! مجلس آزادگان را از گرانى چاره نيست . ابن يمين .
بس تجربه كرديم در اين دير مكافات با دردكشان هركه درافتاد برافتاد .
حافظ .
رجوع به : با دردكشان . . . ، شود .
بستم دوست برون كرد كس از خانه بدر ؟
( بستم كردم او را ز در خانه برون . . . )
فرخى .
هيچ عاشق سخن سخت بمعشوق نگفت .
حافظ .
بستهء مدت است هر شخصى ماندهء غايت است هر جانى .
مسعود سعد .
بسخن ابله گيرند اما رها نكنند
. فاعل گيرند حاكم و قاضى و امثال آن دو باشد .
بسخن اندر كسى شادان نباشد اگر باشد بجز نادان نباشد .
پورياى ولى .
بسراى سپنج مهمانرا دل نهادن هميشگى نه رواست
( . . . زير خاك اندرونت بايد خفت * گرچه اكنونت خواب بر ديباست
با كسان بودنت چه سود كند * كه بگور اندرون شدن تنهاست
يار تو زير خاك مور و مگس * چشم بگشا ببين كنون پيداست . )
رودكى .
نقل از تاريخ بيهقى .
بسر مناره اشتر رود و فغان برآرد كه نهان شد ستم اينجا مكنيدم آشكارا !
مولوى .
نظير : شتر سوارى و خمخم ؟
بسستى كسى ز مرگ نجست
( تا توانى مكش ز مردى دست * كه . . . )
مسعود سعد .
رجوع به : از مرگ حذر كردن . . . ، شود .
بس سر كه فتادهء زبانست
( . . . با يك نقطه زبان زيانست . )
جلال الممالك . نظير :
رب رأس حصيد لسان . رجوع به : اگر طوطى . . . ، شود .
بس عمارت كه بود خانهء رنج بس خرابى كه بود خانهء گنج .
جامى .
بسفارش حج قبول نشود
. پارهء كارها به مباشرت بهتر برايد .
بس قامت خوش كه زير چادر باشد چون باز كنى مادر مادر باشد .
سعدى .
بس كسا كاندر هنر وندر گهر دعوى كند همچو خر در خر وماند چون گه برهان شود .
فرخى .
بس كس كه گاه حمله چو ميشى بود ضعيف هرچند گاه لاف چو شيرى بود ژيان .
معزى .