بسا كسا كه جوين نان همى نيابد سير بسا كسا كه بره است و فرخشه « 1 » بر خوانش .
فرخى . رجوع به : اگر رستم رسد . . . ، شود .
بسا كسا كه نه چون منظر است مخبر او
( . . . تراست منظر زيبا موافق مخبر . )
فرخى .
بسا كس كو خورد سركه بخوان بر نهاده پيش او حلواى شكر .
( دلت با يار ديگر زان بپيوست * كجا غرقه بهر چيزى زند دست
چه باشد گر تو يار نو گرفتى * نيايد مر مرا زين بس شگفتى . . . )
ويس و رامين .
بسا كس كه برخورد و هرگز نكاشت بسا كس كه كاريد و بر برنداشت
اسدى .
رجوع به : اللّه اللّه كه تلف كرد . . . ، شود .
بسا كس كه داد از طمع جان بباد .
( چنين است كار طمع را نهاد . . . )
اسدى .
رجوع به : طمع آرد . . . ، شود .
بسا كس كه روز آيت صلح خواند چو شب شد سپر بر سر خفته راند .
سعدى .
نظير :
زرهپوش خفتند جنگآوران * كه بستر بود خوابگاه زنان .
سعدى .
و رجوع به : اگر جز تو داند . . . ، شود .
بسا كس كه صد ساله را كار پيش همى كرد و روزى نبد زنده بيش .
اسدى .
بسا كس كه يك دانك ندهد بتيغ چو خوش گوئيش جان ندارد دريغ .
اسدى .
رجوع به : زبان خوش مار را . . . ، شود .
بسا مراد كه در ضمن نامراديهاست
. رجوع به : الخير فى ما وقع ، شود .
بسا مرد بخيلا كه مى بخورد كريمى بجهان در پراگيند .
رودكى .
رجوع به : الخمر تعطى من البخيل ، شود .
بسا نام نيكوى پنجاه سال كه يك كار زشتش كند پايمال .
سعدى .
بسا نحيف نهالا كه گر بپيرائيش فضاى باغ فراگيرد از فروغ و فنن .
قاآنى .
بسان درختى است گردنده دهر گهى زهر بارش گهى پادزهر .
( . . . به چشم سر آيدت حور بهشت * به چشم دل از ديو دارد سرشت
يكى خانه آباد هرگز نكرد * كه از ده فزون برنياورد گرد . )
اسدى .
بسان موج سرابست مردم نادان بسان كوه بلند است مرد دانشمند كه هرچه پيششوى بيش در نظرت آيد يكى عظيم حقير و يكى عظيم بلند .
رشيد ياسمى .
بس اندك سپاها كه روز نبرد ز بسيار لشگر برآورد گرد .
( . . . چو لشگر
هامش
( 1 ) فرخشه ، قطايف است .