فلسفى ) هر موجودى جز خدا ممكن بالذات است رجوع بامكان ذاتى شود .
مُمكِن مُسْتَكفى
- ( اصطلاح فلسفى ) موجود ممكنى كه ذاتش در قبول فيضان وجود از مبدأ فياض كافى باشد ممكن مستكفى نامند در مقابل ممكنى كه در قبول فيضان فيض از مبدأ فياض احتياج ب معدات و شرائطى داشته باشد تا معد براى قبول فيض شود از اين جهت عقول را ممكنات مستكفى مينامند و ممكنات ديگر ممكن بامكان استعدادى و غير مستكفى ميباشند .
( از شرح منظومه ص 171 ) .
مِنْ
- ( اصطلاح ادبى ) بكسر ميم از حروف جاره است و ما بعد خود را مجرور كند و بر چند وجه است .
1 ابتداء غايت كه اغلب است مانند
« مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى »
2 تبعيض مانند
« فَمِنْهُمْ مَنْ يَمْشِي عَلى بَطْنِهِ »
3 جنس مانند
« ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ »
4 تعليل مانند
« مِمَّا قالُوا »
5 بدل مانند
« أَ رَضِيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الْآخِرَةِ »
6 مرادف عن مانند
« فَوَيْلٌ لِلْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ »
8 مرادف فى مانند
« أَرُونِي ما ذا خَلَقُوا مِنَ الْأَرْضِ »
و
« إِذا نُودِيَ لِلصَّلاةِ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ »
9 بمعنى عند مانند
« لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً »
10 غايت مانند « رأيته من ذلك الموضع » كه ابتداء و انتهاء غايت هر دو را رساند .
11 توكيد مانند « ما جاءني من احد » كه زائده است و معانى ديگر .
( از مغنى ص 167 - 168 ) و من بفتح ميم بر پنج وجه است 1 شرطيه مانند
« مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ »
.
2 - استفهاميه مانند
« وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ »
و
« مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ »
3 موصوله مانند
« أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يَسْجُدُ لَهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ »
4 نكرهء موصوفه مانند « مررت به من معجب لك - « و كفا بنا فضلا على من غيرنا حب النبى محمد ايانا » ( از مغنى ص 170 - تلخيص ص 89 )
مُنابَذَه
- رجوع به بيع منابذه شود .
مُنادى
- ( اصطلاح ادبى ) اسمى كه بعد از حروف ندا واقع شود منادى نامند ، مانند يا عبد الله » كه عبد مناداى مضاف است .
رجوع به حروف ندا و ندا . شود و نيز رجوع به ( سيوطى ص 184 ) شود .
مُناسخات
- ( اصطلاح فقهى ) و در موردى گويند كه مثلا شخصى بميرد و تركهء از خود گذارد و وراثى ، و يكى از آن ورثه قبل از قسمت بميرد و مسائلى در اين مورد پيش آيد .
رجوع شود به ( از شرح لمعه ج 2 ص 280 ) .
مُناجات
- ( اصطلاح عرفانى ) مناجات عبارت از مخاطبت اسرارست در مقام صفاء اذكار براى ملك جبار .