خطبه 227
و من دعاء له - عليه الصّلوة و السّلام - : ( 1 ) « اللّهمّ إنّك آنس الآنسين ( 2 ) بأوليائك ، و أحضرهم بالكفاية للمتوكّلين عليك . تشاهدهم في سرائرهم ، و تطّلع عليهم في ضمائرهم ، و تعلم مبلغ بصائرهم . فأسرارهم لك مكشوفة ، و قلوبهم إليك ملهوفة ، ( 3 ) إن أوحشتهم الغربة آنسهم ذكرك ، و إن صبّت عليهم المصائب لجؤوا إلى الاستجارة بك ، علما بأنّ أزمّة الامور بيدك ، و مصادرها عن قضائك ( 4 ) . اللّهمّ إن فههت عن مسألتى ، أو عمهت عن طلبتى ، فدلّنى على مصالحى ، و خذ بقلبى إلى مراشدى ، فليس ذلك بنكر من هداياتك ، و لا ببدع من كفاياتك ، اللّهمّ احملنى على عفوك ، و لا تحملنى على عدلك . » ( 5 )
هامش
( 1 ) نهج البلاغه ، خطبهء 227
( 2 ) حاشيهء مج : كان تعالى آنس الآنسين لأوليائه لانقطاعهم إليه عمّن سواه .
( 3 ) همان : لهف قلوبهم تحسّرها على الوصول إليه .
( 4 ) « اى بار خداى بدرستى كه تو انس گيرندهتر انس گيرندگانى به دوستان خود ، و حاضرترين ايشان به كفايت كردن مر متوكّلان را بر تو ، به معاينه مى بينى ايشان را در پنهانيهاى ايشان ، و مطّلع مى شوى بر ايشان در ضميرهاى ايشان ، و مى دانى مبلغ بصاير ايشان . پس سرّهاى ايشان مر تو را كشف شده است ، و دلهاى ايشان مر تو را حسرت برده ، اگر به وحشت آرد ايشان را غربتى ، به انس آرد ايشان را ذكر تو ، و اگر بيايد بر ايشان مصيبتها ، پناه گيرند وا زينهار خواستن به تو ، به علمى كه مى دانند بدرستى كه مهارهاى كارها به دست تو است ، و بازگشتهاى آن از قضاى تو . »
( 5 ) « اى بار خداى اگر درمانم من از پرسيدن من ، يا متحيّر و سرگشته شدم از جستن من ، پس دلالت كن مرا بر مصلحت من ، و فرا گير دل من را وا راه راست من . پس نيست اين منكر و عجب از هدايت تو ، و نه نو آورنده و غريب از كفايتهاى تو . اى بار خداى بردار مرا بر عفو خود ، و بر مدار مرا بر عدل خود . »