چشمداشت
آن عده كه بسيار توانگر هستند * از حسرت مال مردمان دل شستند
ز آسايش مردمان حسادت نبرند * بر خواسته دل ز طمع ره بستند
الغنى الاكبر الياس عما فى ايدى الناس ( إلخ ) توانگر بسيار بزرگ آن است كه آرزو نكند آنچه را مردم دارا بوده و از آن آنها است ، چنانچه هر چيزى كه در دست مردم است اگر آرزو شود كه صاحبش خود باشى بدانكه طمعكار و بخيل خواهى بود ، و آن كس در آسايش بسر خواهد برد كه چشم داشت بمال ديگران نداشته و از آنچه كه ديگران دارند حسرت نخورد و پارسا كسى باشد كه به - آنچه بر او مقدر شده است شكر گويد و بحسرت ديگران از خداوند طلب نكند كه موجب خواهش هاى بيجاى وى گشته و از غافله ايمان عقب خواهد ماند و بگمراهى كشيده مىشود كه چنان فقيران بميرد . و از هستى ها و نعمات بهرهاى نبرد .
پس : عدهاى را مى توان غنى و توانگر خواند كه از حسرت بردن مال ديگران دل شسته و چشمداشت بمال ديگران نداشته باشد و از آسايش مردم حسادت نبرده برخواسته دل خويش از روى طمع ره ببينند تا از غافله ايمان عقب نمانده و در كارها پيروز و موفق گردد و نيز خداوند آنها را دوست مى دارد كه از براى خواستن حسرت نخورده و چنين پاكدلى از پارسايان گردد .