حديث
1 النّبي « ص » : الدّنيا دار بلاء ، و منزل بلغة و عناء ، قد نزعت عنها نفوس السّعداء . . . فأسعد النّاس بها أرغبهم عنها . . . فهي الغاشّة لمن استنصحها ، و المغوية لمن أطاعها ، و الخاترة لمن انقاد إليها ؛ و الفائز من أعرض عنها ، و الهالك من هوى فيها . . . « 1 » پيامبر « ص » : دنيا خانهء بلا و جايگاه بخور و نمير و رنج است كه نيكبختان از آن دل كندهاند . . . پس خوشبختترين مردمان كسانيند كه بيشتر از آن چشم پوشند . . . هر كس آن را دوستى يك رنگ ( و پند آموز ) شمارد به او خيانت كند ، و هر كس را مطيع خود بيند گمراه سازد ، و با هر كس سر به فرمان او نهد حيله گرى آغازد . پيروز كسى است كه از آن روى برتابد ، و نابود كسى است كه در آن فرو افتد . . . 2 النّبي « ص » : الدّنيا دار من لا دار له ، و مال من مال له ، و لها يجمع من لا عقل له ، و يطلب شهواتها من لا فهم له ، و عليها يعادي من لا علم له ، و عليها يحسد من لا فقه له ، و لها يسعى من لا يقين له . « 2 » پيامبر « ص » : دنيا خانهء كسى است كه خانه اى ( جاودان ) ندارد ، و مال كسى است كه از مال ( راستين ) بىبهره است . عقل ندارد كسى كه براى آن جمع كند ، و شعور ندارد كسى كه در پى شهوات آن باشد . از علم بىبهره است كسى كه بر سر آن به ستيزه گرى پردازد ، از فهم دور است كسى كه بر
هامش
« 1 » « بحار » 77 / 185 .
« 2 » « بحار » 73 / 122 .