* ( « وَلْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ ، فَلْيَتَّقُوا الله » ) * .
و كقول أبي جعفر « ع » : « إن الله أوعد في آكل مال اليتيم عقوبتين : عقوبة في الدّنيا و عقوبة في الآخرة » .
ففي تحريم مال اليتيم استبقاء ( استغناء - خ ل ) اليتيم و استقلاله بنفسه ؛ و السّلامة للعقب أن يصيبهم ما أوعد الله في العقوبة . . . « 1 » امام رضا « ع » : . . . خدا خوردن مال يتيم را به ستم ( و ناحق ) حرام كرده است ، به علَّتهاى فراوانى كه همه موجب فساد است ؛ نخستين آنها اين است كه چون آدمى مال يتيم را به ستم بخورد ، به كشتن او كمك كرده است ، چه يتيم بىنياز نيست و نمىتواند از خود نگاهدارى كند و كارهاى خود را سامان دهد ، و كسى ندارد كه همچون پدر و مادر به او برسند ، پس چون مال او خورده شود بدان مىماند كه او را كشته و به فقر و فاقه مبتلا كرده باشند ؛ و خداى بزرگ ، اين كار را حرام كرده و براى آن در اين آيه كيفر قرار داده است : * ( « وَلْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ ، فَلْيَتَّقُوا الله » ) * ؛ و امام باقر « ع » فرموده است : « إنّ الله أوعد في آكل مال اليتيم عقوبتين ، عقوبة في الدّنيا و عقوبة في الآخرة خداوند براى خوردن مال يتيم دو كيفر قرار داده است ، كيفرى در دنيا و كيفرى در آخرت » .
پس علَّت حرمت خوردن مال يتيم اين است كه يتيمان بتوانند به زندگى خود ( با بىنيازى ) ادامه دهند ، و روى پاى خود بايستند ، و فرزندان كسانى كه مال يتيمان در دست آنان است از چنين سرنوشتى ( كه اموالشان را كسانى بخورند ) در امان مانند ، زيرا خداوند چنين كيفرى را يادآور شده است . . .
هامش
« 1 » « وسائل » 12 / 181 .