( 1 ) غنيمتى كه خدا از مردم آباديها نصيب پيامبر خود كرد ، مخصوص خداست و فرستادهء خدا و خويشاوندان او ، و يتيمان ، و بينوايان ، و در راه ماندگان ، تا چنان نباشد كه در انحصار توانگران درآيد . . .
حديث
1 - الإمام الصّادق « ع » - فيما رواه عيسى بن موسى : يا عيسى ! المال مال الله ، جعله ودائع عند خلقه ؛ و أمرهم أن يأكلوا منه قصدا ، و يشربوا منه قصدا ، و يلبسوا منه قصدا ، و ينكحوا منه قصدا ، يركبوا منه قصدا ؛ و يعودوا بما سوى ذلك على فقراء المؤمنين . فمن تعدّى ذلك كان أكله حراما ، و ما شرب منه حراما ، و ما ألبسه منه حراما ، و ما انكحه منه حراما ، و ما ركبوا منه حراما . « 1 » امام صادق « ع » - به روايت عيسى بن موسى : اى عيسى ! مال مال خداست كه آن را به صورت امانت به بندگان خود سپرده و به ايشان فرمان داده است تا با ميانه روى از آن بخورند ، و با ميانه روى از آن بياشامند ، و با ميانه روى از آن بپوشند ، و با ميانه روى از آن براى ازدواج هزينه كنند ، و با ميانه روى از آن وسيلهء سوارى بخرند ؛ و آنچه باقى مىماند به فقراى مؤمنان بدهند ؛ پس هر كس از اين روش ( ميانه روى ) تجاوز كند ، خوردن و نوشيدن و پوشيدن و ازدواج كردن و وسيلهء سوارى خريدن او همه حرام است . 2 - الإمام الصّادق « ع » - فيما رواه أبان بن تغلب : المال مال الله ، يضعه عند الرّجل ودائع ، و جوّز لهم أن يأكلوا قصدا ، و يشربوا قصدا ، و يلبسوا قصدا ، و
هامش
« 1 » « مستدرك الوسائل » 2 / 423 .