ابتداى نماز جمعه بر طريقهء اماميّه در عظيمآباد « 1 »
بعد از چند روز نوّاب مستطاب معلّى القاب عباس قليخان بهادر معظم اليه با جمعى از صلحا و امرا و مقدسين استدعاى نماز جمعه نمودند ، نظر به آنكه علما جهلاء اين حدود امامت جمعه و جماعت را - چنان كه سابق به آن اشاره شد - سرآمد رياسات و باعث جاه و جلال دنيويّه مىدانند خوفا من الرياء و السمعة ، و من اهل السنّة و الجماعة ، قبول نكردم ، و چون اصرار ايشان از حدّ گذشت تفحّص كردم ؛ مقام تقيّه نبود ، و تأمّل كردم « 2 » ، ديدم كه من قديم العصر الى يومنا هذا نماز مذكور بر طريقهء اماميّه در حدود بنگالا « 3 » به عمل نيامده است ، و لهذا مؤمنين مورد تشنيع منافقين شدهاند ، و اداى آن موجب رونق دين و شكوه مذهب اماميين در نظر مخالفين خواهد بود ، پس تنقيه « 4 » باطن نموده قربتا الى اللّه و طلبا لمرضاته ، در يوم جمعه بيست و پنجم « 5 » ماه شعبان المعظّم از سنهء مذكوره كه يكهزار و دوصد و بيست و چهار ( 1224 ) هجرى است ، در مسجد مرحمت و غفرانپناه نوّاب سيف خان كه ذكرش گذشت به اتّفاق جمع كثيرى از شيعيان نماز و خطبه را بر طريقهء اماميه به نام پادشاه اسلام خواندم .
بلغاء شيرين كلام ، و فصحاء خجسته فرجام در آن باب تواريخ چند
هامش
( 1 ) عنوان : در « ب » نيامده است .
( 2 ) نمودم : « ج » .
( 3 ) بنگاله : « الف ، د » .
( 4 ) از ( شدهاند - تا - تنقيه ) : در « ب » نيامده است .
( 5 ) از ( بيست و پنجم - تا - دوصد ) : در « ب » نيامده است .