پادشاه ، سيد حسن نامى از مشايخ صوفيه آن زمان بر او فريفته گشت ، و او را در صومعهء خود برده به تربيت او كمر بسته ابواب عرفانى را كه دارند بر روى او گشاد « 1 » ، و زنگ كفر و سواد بتپرستى را اگرچه از لوح سينه او زدود و لكن عقايد خبيثهء صوفيه ، و كلمات واهيهء و دف زدن و رقصيدن و اشعار عاشقانه ، و عبارات ابلهانهء آن فرقه را تعليم او نمود .
وى آن مطالب و اشعار را به زبان هندى ، موزون كرده كتابى ساخت و به « گرنت » به كاف فارسى بر وزن « پرند » نام نهاد ، و بعد از مرشد در « لاهور » سجّادهنشين گرديد ، و جمعى از احمقان بر وى گرويدند ، و از اختراعات اوست پوشيدن رخت نيلگون چون عبّاسيان و نتراشيدن موى سر و ريش و ساير اعضا ، و هركه مريد او مىشد به همين طريقه « 2 » رفتار مىنمود « 3 » ، و كتاب و اشعار او را دستور العمل خود « 4 » مىكرد ، چون درگذشت اولاد و احفاد او نيز همين طريقه « 5 » را معمول خود مىداشتند ، تا آنكه در اواخر عهد « او رنگ زيب « 6 » » و اوايل « فرخ سير « 7 » » كه در سلطنت ضعفى به هم رسيد
هامش
( 1 ) گشاده : « د » .
( 2 ) طريق : « ب » .
( 3 ) مىكرد : « الف » .
( 4 ) خود : در « ب » نيامده است .
( 5 ) طريق : « ب » .
( 6 ) اورنگ زيب لقب عالمگير پادشاه دهلى و اسم او محيى الدين بود ، و او ششمين پادشاه از خانوادهء مغليّه مىباشد كه در سال 1658 ميلادى بر تخت نشسته ، و در سال 1707 ميلادى وفات يافت . ( مهذب اللغات اردو : 1 / 413 )
( 7 ) فرخ سير : نهمين پادشاه از سلاطين بابرى هند كه از 1124 تا 1131 هجرى پادشاهى