مرحله خوف عقاب و عذابى نيست ، زيراكه حضرت سيد الشهداء عليه السلام به جهت شفاعت گناهكاران و نجات دادن ما « 1 » عاصيان به درجهء شهادت رسيده است ، و گريستن بر آن حضرت موجب آمرزش سيّئات و رسيدن به اعلا درجات است ، پس با اين مقدمه ترك لذّات و ارتكاب عبادات از عين سفاهت است ، و به اين عقيده صفحهء طاعت را پيچيده ، مسند شقاوت و عصيان را گسترده است ، چون اين كلام سخيف در دل بعضى از مردمان ضعيف وقعى گرفته بود لهذا عنان قلم را « 2 » فى الجمله به سمت بيان بطلان و مفاسد آن معطوف مىداريم ، و من اللّه التوفيق .
بدانكه ! اين سخن از چند وجه مردود است ، و عجالتا دو وجه از آن بيان مىشود :
وجه اوّل وجه اوّل آنكه : مقتضاى احاديث شريفه آن است كه آن سرور انام از قبول فرمودن شهادت ؛ صاحب مقام و مرتبهء شفاعت شد هركه را خواهد شفاعت مىكند ، و هركه را نخواهد « 3 » نمىكند ، نه آنكه شفاعت كردن بر او از جملهء ملتزمات و حتميّات شده است ، و نه آنكه آمرزش گناهكاران لازم شهيد شدن آن سرور شده باشد ، كه خواه مخواه بايد عاصين بعد از اين قضيّه
هامش
( 1 ) ما : در « ب ، ج » نيامده است .
( 2 ) را : در « ب » نيامده است .
( 3 ) نمىخواهد : « الف » .