است .
زيرا كه عبدهء اصنام نيز آنها را خدا نگويند بلكه شفعا و وسايط دانند ، و به وسيله آنها مستدعيات خود را از درگاه بارى مسئلت كنند ، و چنين است حال يهود و نصارى كه تصاوير را عبادت و سجده كنند ، پس همهء اين فرق در حقيقت واحداند ، و لهذا حكم به قتل و نهب جميع آنها كرده ، همه را واجب القتل و مشرك مىدانند ، و گويند كه رسل و أنبيا ، و همچنين خلفا و علماء مادامى كه بودند ، در قبول كردن احكام مطاع « 1 » بودند ، تبليغ احكام را كردند و رفتند ، و حال احكام در ميان ما است ، ما بايد به آنها عمل كنيم ، و از كسى بدون اذن خدائى شفاعت ميسّر نيست . پس بايد التماس كرد كه خدا محمّد - صلّى اللّه عليه و آله « 2 » - يا ديگرى را شفيع ما كند و در خطابات كسى را به جز نام چيزى نگويند و سيد و آقا و شيخ نگويند ، و لبّيك نگويند ، و تعظيم در مجالس حتّى براى رئيس خود نكنند ، و بهجز ذات بارى ؛ كسى را واجب التعظيم ندانند .
پس جمعى از قبيلهء عوام متابعت او كردند ، و در حدود نجد صاحب آوازه شد ، و عبد العزيز نامى از بزرگان عرب سر در اطاعت او درآورده ، مروّج مذهب او گرديد ، و در رواج دادن اين مذهب كوشيد ، و تمام حدود نجد و احساء و قطيف و « 3 » عمّان ، تا قريب به حدود جدّه و حديده و يمن و شام ، و تا سه فرسخى نجف اشرف و غيره جبرا و قهرا و خوفا و طمعا متديّن به دين او
هامش
( 1 ) در « ب » ( مطّلع ) آمده است كه صحيح نيست .
( 2 ) صلّى اللّه عليه و آله : در « ب ، ج » نيامده است .
( 3 ) و برّ عمّان : « د » .