اين جماعتاند ، و خود نيز اين عقيده دارند به دلائل عقليه ونقليه گمراه وكافرند . وجمعى كه اعتقاد فاسد ومذهب باطل ايشان را مىدانند و در دل قائل به آن نيستند امّا تجاهل نموده خود را از آن گروه مىشمارند و خويش را بر آن عقائد وا مىنمايند فريبندگان وحيلت گرانند ، ومدعاى ايشان آن است كه آن سفيهان واحمقان را كه اعتقاد به اين قوم دارند مريد ومعتقد خود سازند . طايفهء سوّم آنان كه : از روى غفلت وجهالت ونادانى وحماقت اين طريقه را پيش مىگيرند ، ومايل به اين گمراهان وفريبندگان مىگردند ، پس هركه عارف به عقائد باطلهء اين جماعت نباشد و به حقيقت ايشان ومذهب ايشان معترف شود - به سبب جهل ونادانى - گمراه گشته ، پس اگر به آن جهل دعواى علم كند به واسطهء جهل مركّب حالش تباه شود ، و به وادى ضلالت افتد ، وبسيار باشد كه جمعى از مردمان به سبب او گمراه گرديده از طريق حق دور شوند ، و به وادى خذلان روى آرند . و اگر كسى بر بدى اعتقاد اين گروه واقف باشد و در باطن به بطلان ايشان معترف گردد ، اما به جهت فريفتن خلق اين طايفه را مدح گويد ، وايشان را از نيكان ودوستان خدا شمارد ، و از براى دنيا دين را از دست داده باشد ، و به عمد مردمان را گمراه كرده ، و از براى زخارف دنيا از نعمت عقبا بىبهره گشته . پس اگر آن كس دعوى تشيّع كند ، بايد كه شيعه قبول نكنند ، واو را از شيعه نشمارند ، زيراكه ناچار است او را از اعتراف نمودن به حلول واتحاد ووحدت وجود و از قائل بودن به جبر ، ومحبت نمودن با يهود وترسا وگبر ،
خيراتيه در ابطال صوفيه ( فارسى ) — صفحة 474
مساهمون: محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني ( كرمانشاهي )
ص٤٧٤