وحسن مىتواند شد نزد اهل حديث ، به خلاف كتاب صغانى كه آن تمام است در اين باب ، ومشتمل است بر انصاف بسيارى « 1 » ، تمام شد كلام شهيد در « شرح درايه » . قاصر گويد كه : آنچه فرموده است كه واضع حديث طير غياث مذكور بوده ، موافق است با قول علّامه زمخشرى در « ربيع الابرار » « 2 » وفاضل جزرى در « نهايه » « 3 » با جمعى ديگر ، لكن بعضى ديگر وضع آن حديث را نسبت دادهاند به وهب بن وهب قرشى قاضى كه مادرش زوجهء حضرت امام جعفر صادق عليه السلام بود ، و بعضى گفتهاند كه آن را وهب از براى منصور خليفه وضع نمود ، و به اين سبب او را ملقّب به كذّاب نمودند « 4 » ، بلكه فضل بن شاذان او را اكذب بريه شمرده « 5 » ، و احتمال صدق به هر دو مىرود كه هر دو وضع كرده باشند به اعتبار عدم منافات . وفاضل فيروز آبادى شافعى صاحب « قاموس اللغه » در رسالهاى كه در اخبار موضوعه نوشته - مبوّب به چند باب - به اين مضمون گفته است : باب تحريمِ خواندن قرآن به صوت و غنا ؛ ثابت نشده است در آن چيزى ، بلكه وارد شده است خلاف آن در « صحيح بخارى » و آن اين است كه پيغمبر صلى الله عليه و آله داخل مكه شد در روز فتح در حالى كه مىخواند سورهء فتح را به صوت و غنا .
هامش
( 1 ) شرح درايه شهيد ثانى : 152 - 164 ، براى اطلاع بيشتر به لآلى المصنوعه : 2 / 467 - 474 ، والغدير : 5 / 208 - 293 مراجعه شود
( 2 ) ربيع الابرار : 3 / 205 و 206
( 3 ) نهايه ابن اثير : 2 / 338
( 4 ) تنقيح المقال : 3 / 282
( 5 ) رجال كشى : 2 / 597