ودلالت حديثى است كه روايت كرده است « كافى » از على بن ابراهيم از پدرش از على بن معبد ، از عبداللَّه بن قاسم ، از عبداللَّه بن سنان ، از حضرت صادق عليه السلام كه فرمود : حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود كه : « از براى هر چيزى زينتى است ، وزينت قرآن صوت حسن است » « 1 » . زيرا كه در سندش يكى على بن معبد است ، كه مجهول الحال است نزد اهل رجال ، و ديگر عبداللَّه بن قاسم است كه مشترك است ميان جمعى كه همه ضعيف وغالى وملعونند . و اما صحيحهء معاوية بن عمّار از حضرت صادق عليه السلام كه گفت گفتم به آن حضرت كه : مرد نمىفهمد كه در وقت خواندن دعا و قرآن كارى كرده است تا بلند نكند صداى خود را ، حضرت فرمود كه : « ضرر ندارد ؛ به درستى كه على بن حسين عليهما السلام نيكوترين مردم بود از حيثيت صداى قرآن ، پس صداى خود را بلند مىكرد تا آنكه همهء اهل خانه آن را مىشنيدند ، و به درستى كه ابو جعفر عليه السلام نيكوترين مردم بود از حيثيت صداى قرآن ، پس هرگاه در شب نماز وتلاوت قرآن مىفرمود صداى خود را بلند مىكرد ، پس مىگذشت بر او راهگذران از سقّايان و غير ايشان ، پس مىايستادند و گوش به قراءت آن حضرت مىدادند » « 2 » . وجوابش قدح در دلالت است به منع ملازمهء ميان حُسن صوت وخوانندگى و غنا كه عبارت است ازتحرير وتكرير صدا ، زيراكه حُسن صدا عبارت است از رقّت ونرمى ونازكى صدا ، چنان كه در صداى اكثر زنهاست ،
هامش
( 1 ) كافى : 2 / 615 حديث 9
( 2 ) مستطرفات سرائر : 3 / 604