چندِ چند از حكمت يونانيان * حكمت ايمانيان را هم بخوان
دل منوّر كن به انوار جلى * چند باشى كاسه ليس بوعلى
سرور عالم شهِ دنيا ودين * سؤر مؤمن را شفا گفت اى حزين
سؤر رسطاليس وسؤر بوعلى * كى شفا گفتى نبى مقبلى « 1 »
پس استشهاد آن مرحوم در كتاب « مفتاح الفلاح » بقول شبسترى « 2 » :
روا باشد انا اللَّه از درختى * چرا نبود روا از نيك بختى « 3 »
هامش
( 1 ) منظومه نان وحلوا : 4 و 5 ، كشكول شيخ بهائى : 1 / 209 .
( 2 ) با مراجعه به كتاب « مفتاح الفلاح : 372 » ذيل آيهء « اياك نعبد واياك نستعين » دريافتيم كه مرحوم شيخ بهائى هيچگونه استشهادى به قول شبسترى نكرده است ، بلكه از باب « وجادلهم بالتى هى احسن » - « النحل ( 16 ) : 125 » - سعى كرده از قول يك صوفى كه مورد قبول صوفيان بود براى رفع استبعاد « حتى سمعتها من قائلها » بهره جويد . اينك عين متن عبارت شيخ بهائى را مىنگاريم ، وداورى را بخودتان واگذار مىنمائيم . عبارت نامبرده چنين است : « و روى أنّه [ يعنى امام صادق ] عليه السلام كان يصلّى في بعض الأيّام ، فخرَّ مغشياً عليه في أثناء الصلاة . فسئل بعدها عن سبب غشيته ؟ فقال مازلت اردّد هذه الآية حتّى سمعتها من قائلها » . قال بعض العارفين : عن لسان جعفر الصادق عليه السلام : كان في ذلك الوقت كشجرة الطور عند قوله « إنّى أنا اللَّه » و ما أحسن قول الشيخ الشبسترى بالفارسية نظماً :روا باشد أنا اللَّه از درختى * چرا نبود روا از نيكبختىبطوريكه ملاحظه مىفرمائيد استشهاد مربوط به بعض العارفين مىباشد نه شيخ بهائى . بارى اگر فرض كنيم استشهاد مربوط به شيخ بهائى باشد ، و به عنوان جدل وقانع كردن صوفيه از حرفهاى بزرگانشان استفاده كرده باشد نه تنها عيب نيست ، بلكه اين يك هنرى است كه اكثر بزرگان ، و بلكه همهء آنان از آن سود مىجويند
( 3 ) گلشن راز : 373 .