« اشارات » ابن سينا اخذ نموده ، كه : چنان كه خاصيت زهر آن است كه خورندهاش را هلاك مىكند ، و خاصيت ترياق آن است كه دفع زهر كند ، خاصيت معصيت آن است كه صاحبش را بسوزاند ومعذّب سازد ، و اگر چه به اضطرار آن فعلى از وى صادر شود « 1 » ، و ضعف جوابش ظاهر است .
مذمّت فلسفه ومشايخ آن
قاصر گويد كه : ابن سينا كه نامش حسين بن عبداللَّه بن سيناست ، از اهل بلخ و پدرش از ملاحده بوده ، چنان كه در « مجالس المؤمنين » مذكور است « 2 » ، و خودش سنى بوده ، وبسيارى از سنيان او را ملحد و كافر شمردهاند ، چنان كه در جوابهاى بعضى از صوفيان مذكور شد . و نقل كردهاند كه : در اوقات تصنيف « شفا » و « اشارات » مشغول شرب خمر بوده ، و به خمر خواب را از خود دفع مىنموده ، و در بيان عذر شرب خمر اين رباعى را گفته :
شرِبتُ وعفو اللَّه من كل جانب * وداويتُ أنفاسي بمرتشف الكأس
و ما غرّني عنها وعن شربها * سوى قوله فيها منافع للناس
و ظاهر است كه عذرش بدتر از گناه است . وقال الفاضل الشهروزي في تاريخه : وكان حكماء المتقدمين ، مثل : سقراط وافلاطون وارسطو وغيرهم زهّاداً ، والشيخ الرئيس غير سننهم وشعارهم ، وكان مشعوفاً بشرب الخمر ، واستفراغ القوى الشهوانية ، ثم اقتدى به في الفسق والانهماك
هامش
( 1 ) اشارات ابن سينا : 3 / 331
( 2 ) مجالس المؤمنين : 2 / 181