و غير حذيفه ايشان را كسى نمىديد ، وايشان مأمورند به متابعت نبى زمان خود . وقطب ابدال در زمان نبى ما خواجه عصام قرنى بود ؛ عم اويس ، و چون او متوفّى شد قطب الدين بن عطا احمد بود ، از دهى كه ميان مكه ويمن است ، وقطب ارشاد بر قلب محمّدى باشد ونظير « جُدَى » است ، چنان كه قطب ابدال نظير « سُهيل » است ، وقطب زمان ما عماد الدين عبدالرحمان پارسينى است ، وپارسين دهى است از قزوين نزديك ابهر ، و بعد از وفات او عبداللَّه شامى قطب شده بود ، و در ربع الآخر سنهء ست عشر وسبعمائه هفتاد و شش ساله بود ، واو قطب نوزدهم بود بعد از قطب زمان رسول اللَّه . و امام محمّد بن الحسن العسكرى عليه السلام در وقت اختفا از ابدال بود و ترقى كرد ، چون على بن حسين بغدادى كه قطب آن زمان بوده متوفّى شد واو را در شومز دفن كردند ، امام محمّد قطب شد ، ونوزده سال قطب بود ، پس متوفّى شد واو را در مدينه دفن كردند ، وعثمان بن يعقوب جوينى قطب شد پس قطبيّت به احمد خوردك كه از اولاد عبدالرحمان بن عوف بود انتقال يافت ، وقبور ايشان از غير ايشان پنهان مىباشد ، ومىگريزند از كسى كه طالب ايشان باشد ، ومقيم نشوند به يك جا مگر خسته باشند ، ومعالجه كنند وخورند وپوشند ونكاح كنند پيش از آنكه ابدال شوند ، وقطب طويل العمر باشد ، و با خضر والياس صحبت دارد ، و به جماعت نماز گزارد وخاصه در جمعه « 1 » . و قاضى ميبدى در « فواتح » از محيى الدّين نقل كرده كه ابدال جمعىاند كه قطب در ايشان تصرف ندارد ، وعدد ايشان طاق باشد ، وقطبى كه او را
هامش
( 1 ) تحفة الاخيار : 218 - 220 ( نقل از عروة )