و خود را صاحب نبوّت عامه دانسته ، و گفته كه : نبوّتى كه بر محمّد صلى الله عليه و آله ختم شد نبوت تشريع است ونبوّت عامّه باقى است « 1 » .
و گفته كه : اگر نوح جمع مىكرد ميان تشبيه وتنزيهِ امّت اجابتِ او مىكردند « 2 » .
و به علاوه آنكه فرعون را مؤمن دانسته گفته كه : قوم فرعون در بحر علم غرق شدند « 3 » .
و گفته كه : حق تعالى هارون را يارى نكرد تا آنكه سامرى غالب شده ، مردم را گوساله پرست گردانيد ، بنابراين بود كه خدا خواست در همه صورت پرستيده شود « 4 » .
و در فصوص گفتگوئى كرده كه حاصل معنى آن اين است كه : نصارى كافر نشدند به سبب آنكه عيسى را خدا دانستند ، بلكه به سبب آنكه خدا را منحصر در عيسى دانستند كافر شدند ، وآيهء شريفهء ( لَقَد كَفَر الذين قالُوا انّ اللَّهَ هُوَ المَسِيحُ ) « 5 » را بر اين معنى حمل نموده « 6 » .
و گفته كه : ابراهيم خطا كرد در خواب خود ، وخواست كه اسحاق را ذبح كند ، وتعبير خوابش آن بود كه گوسفندى را ذبح نمايد « 7 » .
و گفته كه : عذاب اهل جهنم همين است كه چون آتش را بينند گمان كنند
هامش
( 1 ) شرح فصوص الحكم : 77 .
( 2 ) شرح فصوص الحكم : 123 .
( 3 ) تحفة الاخيار : 317 ، شرح فصوص الحكم : 124 .
( 4 ) شرح فصوص قيصرى : 440 .
( 5 ) المائده ( 5 ) : 72 .
( 6 ) شرح فصوص الحكم : 325 .
( 7 ) شرح فصوص الحكم : 170 .