ابوالعباس بن عريف صنهاجى اندلسى
نام وى احمد بن محمّد است ، عالم بوده به علوم ، و عارف بوده به وجوه قراءت ، و متناهى بود در جميع روايات ، مريدان و طالبان بسيار بر وى جمع آمدند ، پادشاه وقت را از وى خوفى در دل آمد ، وى را طلب داشت در راه فوت شد ، وكان ذلك في سنة ست وثلاثين وخمسمائه .
صاحب فتوحات گفته : كنت يوماً عند شيخنا ابي العباس العريفي باشبليه جالساً وأردنا أو أراد أحد إعطاء معروف ، فقال شخص من الجماعة للذي يريد أن يتصدق : الأقربون أولى بالمعروف ، فقال الشيخ من فوره متصلًا بكلام القائل : إلى اللَّه فوجدت بردها على الكبد ، واللَّه ماسمعتها في تلك الحال إلّامن اللَّه تعالى حتى قيل لي : إنها كذا نزلت في القرآن « 1 » . . .
ابوالربيع كفيف مالقى
از مريدان ابوالعباس عريف است ، در حديث نبوى وارد است به آن معنى كه هفتاد هزار بار كلمهء « لا إله الا اللَّه » گفتن را در نجات آن كس كه آن را به نيّت وى گويد اثر تمام است ، شيخ ابوالربيع گفته كه : من اين ذكر را هفتاد هزار بار گفته بودم ، و ليكن به نام كسى معيّن نساخته بودم ، تا روزى بر مائدهء طعام كسى حاضر شدم با جماعتى ، و با ايشان كودكى بود صاحب كشف ، در آن وقت كه آن كودك دست به طعام برد تا بخورد ناگاه بگريست ، گفتندش
هامش
( 1 ) نفحات الانس : 530 و 531 ، فتوحات مكّيه : 8 / 388 .
توضيح : ظاهر عبارت فتوحات اين است كه : ( عريفى ) غير از ( ابن عريف ) است .