گويند كه : مداومت وى بر مجاورت آن حرم ، خادمان را گران آمد ، خواستند كه وى را برنجانند از روضهء شريفه آواز آمد چنان كه همهء حاضران شنيدند كه : وى را مرنجانيد كه از جملهء مشتاقان ماست « 1 » ! ! !
ابوعبداللَّه اسماعيل « 2 » بن ابى منصور بن محمد انصارى
لقب وى شيخ الاسلام است ، و مراد به شيخ الاسلام هر جا كه در اين كتاب مطلق واقع شود وى است ، چنان كه در صدر كتاب به آن اشاره رفته ، وى از فرزندان مت انصارى است ، و مت پسر ابوايوب انصارى است كه صاحب رحل رسول است ، در آن وقت كه به مدينه هجرت كرد ، و مت در زمان اميرالمؤمنين عثمان با احنف بن قيس به خراسان آمده ، در هرات ساكن شد .
شيخ الاسلام گفته كه : من به قندهار « 3 » زادهام ، و آنجا بزرگ شدهام ، و ولادت من روز جمعه بوده است در وقت غروب آفتاب الثانى من شعبان سنهء ست و تسعين و ثلاثمائه ، و آفتاب به هفدهم درجهء ثور بوده ، و ابوعاصم پير و خويشاوند من است ، من در كودكى به وى شدمى ، وقتى به وى شدم نان واسكره آبكامهاى « 4 » پيش من نهاد ومرا قوّالى كرد ، و چيزى برخواند ، خواتون وى كه عجوزى بود محتشم و خداوند ولايت ، گفت : پير من خضر عليه السلام عبداللَّه را ديد و گفت : وى كيست ؟ گفتم : فلان كس است ، خضر گفت : كه در همه روى
هامش
( 1 ) نفحات الانس : 330 .
( 2 ) در مصدر بجاى « ابوعبداللَّه اسماعيل » ( ابواسماعيل عبداللَّه ) آمده است .
( 3 ) مصدر : قهندز .
( 4 ) آبكامه : نان خورشى كه از شير و ماست و غيره سازند با طعم ترش ( فرهنگ معين : 1 / 21 ) .