ميرزاى شيرازى همين كتاب « نجاة العباد » را درس مى فرمودند . من نيز شركت كردم .
در اين درس ، خود آية الله ميرزاى شيرازى نيز به همان عبارت رسيدند و متوقّف شدند كه : چرا در حاشيه خود بر مطلب به حاشيه استاد اعظم شيخ مرتضى انصارى توجه نفرمودند ؟ چند دقيقه متوقف شدند .
مرحوم آية الله نائينى مى فرمودند : من در آن زمان حدود 24 سال سن داشتم و كوچك ترين شاگرد حاضر در آن درس به حساب مى آمدم . به حضرت آية الله شيرازى عرض كردم : شايد به جهت توجه به مفاد روايت ، توجّه به حاشيه جناب شيخ نشده است . ايشان تصديق فرمودند و فرمودند : شما از كجا متوجّه شديد ؟
بعداز درس عرض كردم : حدود هفت سال پيش استاد ما آية الله آقا شيخ محمد باقر اصفهانى كه در حوزه اصفهان اين كتاب را تدريس مى فرمودند اين نظر را داشتند . اين واقعه سبب شده بود كه مرحوم آية الله ميرزاى شيرازى توجّه مخصوص به آية الله نائينى پيدا كنند و به مرحوم آقا سيد محمد فشاركى سفارش فرموده بودند كه رابطه بيشترى با ايشان برقرار كند كه اين گونه هم شد . بين مرحوم آية الله نائينى و مرحوم آقا سيد محمد فشاركى هميشه يك رابطه صميمى گرم و عاطفى برقرار بود .
مرحوم آية الله نائينى بسيار خوش بيان و خوش تدريس بودند بودند . يكى از خصوصيات درس ايشان عدم تكرار مطالب بود هيج مطلب تكرارى نداشت .
مرحوم حاج آقا ابوى نقل مى كردند : در سنه 1318 حوزه سامرا تقريبا منقرض شد و بزرگان آنجا به شهرهاى ديگرى مهاجرت كردند . آن زمان مرحوم آية الله نائينى به نجف اشرف آمدند و قرار شد در نجف بمانند و درس شروع كنند . تدريس در حوزه نجف بسيار مشكل بود چون مانند مرحوم آية الله آخوند خراسان با بيش از هزار شاگرد دراين حوزه تدريس مى كردند ولى مرحوم آية الله نائينى درس خود را حجره بكتاش ها شروع كردند . بعداز مدت كوتاهى حدود سيصد نفر از فضلاى بزرگ حوزه درس آية الله آخوند خراسانى در درس ايشان نيز شركت مى كردند . و چنان شد كه
فيض نجف ( فارسى ) — صفحة 254
مساهمون: الشيخ رحيم القاسمي
ص٢٥٤