مىپردازد و در آخر با به غليان آمدن احساسات و عواطف خود ، به تمجيد و ثناى همّت و مهر و وفادارى و عظمت عباس ( ع ) مىپردازد :
سپس برادر با جان برابر از بر شاه * به رفتن سوى شطّ فرات مأذون شد
نخورد آب كه لب تشنه بايدم جان داد * به دوش ، مَشك پر آب از شريعه بيرون شد
به بازوان قلم ، مَشك آب بر دندان * شهيد گشت و سموات محو و مفتون شد
فداى همّت و مهر و وفاى تو عباس * كه قدّ هر الفى پيش قامتت نون شد
( همان : 109 )
3 - 4 - 2 - 1 - 4 حضرت على اصغر
على اصغر مصداق كامل و بارز مظلوميت بود ؛ چرا كه او طفل بود و نمى توانست بر ضد سپاه دشمن كارى انجام دهد . شهادت مظلومانه او ، يكى از حوادث كم نظير و فراموش نشدنى تاريخ است . شهريار با بهرهگيرى از احساس و عاطفه لطيف خويش به رثاى اين كودك شش ماهه پرداخته و قلماش چنان تأثير گذار است كه مخاطب را در تمام در تمام احساساتش شريك مىكند و احساسش را به وى منتقل مىكند .
شهريار در ابيات زير نيز با رويكردى عاطفى - روانى به بيان احساسات خويش از كشته شدن فرزند شش ماهه اباعبدالله الحسين ( ع ) مىپردازد . منظور از رويكرد عاطفى - روانى ، رويكردى است كه منجر به ايجاد ارتباط ميان مخاطب و شاعرمى شود . بدين گونه كه هدف شاعر از سرودن شعر ، صرف بيان احساسات وعواطف درونى خود نيست ؛ بلكه به دنبال واكنش و انگيزش در مخاطب نيز است كه اين امر به دنبال تصاوير احساسى و عاطفى كه از عمق دل شاعر و صدق عاطفه او سرچشمه مى گيرد ، به وجود مى آيد و در ادبيات شيعى ، مضامين مربوط به عاشورا و امام حسين ( ع ) و فجايعى كه در آن روز بر اهل بيت ( ع ) تحميل شد ، از لحاظ عاطفى - روانى بيشترين بسامد را در شعر شيعى به خود اختصاص داده است .
وى از زبان امام حسين ( ع ) خطاب به فرزندش على اصغر ، تصاويرى سوزناك آفريده است