يزيد كو كه ببيند به ناله قافلهها * گرفته از همه سوى جهان سراغ حسين
( خشكنابى ، 114 : 1379 )
شهريار با تأثير پذيرى از آيه قرآنى
« وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
« 1 »
»
امام حسين و شهداى ادشت كربلا را زنده مىداند زيرا با جان نثارى او و يارانش دين احيا شد ، دينى كه يزيديان خواستار ريشه كن كردن آن بودند . اين حسين بود كه با نثار جان و عائله خويش موجبات ماندگارى و جاودانگى اسلام را فراهم آورد :
چونيك مىنگرى زنده اين شهيدانند * و گرنه هر بشرى زاد و مرد و مدفون شد
( همان : 110 )
3 - 4 - 2 - 1 - 2 حضرت زينب ( س )
در هر قيام ، حادثه و رويدادى كه باعث تحول بنيادى در جوامع انسانى مىگردد ، دو عنصر مهم به چشم مىخورد ؛ يكى رهبرى اين رويداد و ديگرى مديريت بعد از رخداد .
يكى از عظيمترين رويداد تاريخى ، قيام عاشورا بود كه به رهبرى امام حسين ( ع ) و مديريت زينب كبرى ( س ) در كربلا به وقوع پيوست ، كه اين رهبرى و مديريت ، يك رابطه بسيار تنگاتنگ در ابعاد سياسى ، فرهنگى و اجتماعى با هم دارند ، رهبرى امام حسين در مسير قيام ، مديريت حضرت زينب بعد از قيام را به وجود آورد ، اين دو امر ، منشأ آثار و تحول در عرصههاى مختلف سياسى ، اجتماعى و فرهنگى در جامعه گرديد . همين حضور برجسته ايشان در جريان حادثه عاشورا و گره خوردن نام ايشان با اين نهضت ، موجب شده شاعران در ادوار مختلف تاريخ ، با شور و شعور خويش به ابعاد مختلف شخصيت ايشان بپردازند .
شهريار نيز يكى از اين شاعران با شور و شعور است . وى در برخى از قصايد و غزلهايش به حضرت زينب ( س ) و ابعاد شخصيت ايشان پرداخته است اما نه در قصيدهاى مستقل بلكه به صورت پراكنده ، در چند جاى در خلال قصيده « حماسه حسينى » و اشعارى كه در توصيف
هامش
( 1 ) آل عمران : 169