از غزلهاى يسيار زيباى شهريار در مدح و ستايش امام حسين ( ع ) ، غزل « مهمان عرش » است كه در اينجا به بررسى و تبيين آن مىپردازيم :
3 - 4 - 1 - 1 توصيف خصوصيات اخلاقى
شهريار در بيت اول اين غزل ، با الهام و تأثير پذيرى از سورههاى قرآنى « والشمس » و « والطور » اين دو سوره را توصيفگر سيما و سيرت آن حضرت مىداند و نور چهره حضرت و صبر و استقامت ايشان را وام گرفته از اين سورهها مىداند :
اى طلوع آيتِ والشمس در سيماى تو * سوره والطور وصف سينهى سيناى تو
( خشكنابى ، 62 : 1379 )
3 - 4 - 1 - 2 عظمت و ارجمندى
شهريار در ابيات زير ، امام ( ع ) را مهمان ويژه عرش الهى مىداند كه همه عرش و فرش در زير گامهاى مبارك ايشان گسترده است :
دعوت معراج و مهمانى عرش كبريا * بوالعجب تشريف سلطانى است بر بالاى تو
وه كه در پيچيد عرش و فرش در يك چشم زد * زير پاى رَفرَفِ كون و مكان پيماى تو
شهسوار ذىالقِران ، آن شاهباز دست غيب * چون عقابى در ركاب موكب والاى تو
( همان )
3 - 4 - 1 - 3 رويكرد سياسى
3 - 4 - 1 - 3 - 1 حكومت يزيد و بازخوانى آن در دوره حكومت جديد
شاعر در ابيات زير از غزل « مهمان عرش » بعد از مدح و ثناى حضرت ، وارد مباحث