علاوه بر سياق آيات كه ابن زنجله مؤيد قرائت « وَلْيَحْكُمْ » به امر مىداند ، سياق جملات نيز در ترجيح قرائت « وَلْيَحْكُمْ » به امر بى تاثير نيست ؛ زيرا تهديدى كه در جمله بعد
« وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ »
وجود دارد ؛ دلالت بر امر لازم دارد كه الزامى از جانب خداوند به اهل انجيل است .
البته برخى از مفسران در توجيه قرائت امر « وَلْيَحْكُمْ » به جمله خبريه مىگويند : مىتوان با تقدير گرفتن فعل « قلنا » جمله را خبرى از اهل انجيل دانست كه در آن زمان بر آنان واجب بوده مطابق با انجيل داورى كنند ( فخر الدين رازى ، 1420 ق ، ج 12 ، ص 370 ) .
ب ) وجه ديگر قرائت « وَلِيَحْكُمَ » به كسر لام و فتح ميم است كه از ميان قراء تنها حمزه كوفى به اين صورت خوانده است ( دمياطى ، 1407 ق ، ص 200 ؛ ابن مجاهد ، 1988 م ، ص 244 ) . در قرائت حمزه ، لام در فعل « وَلِيَحْكُمَ » به معناى « كى » است كه فعل مضارع بعد از خود را منصوب كرده است ( عكبرى ، بى تا ، ج 1 ، ص 128 ) . حمزه لام در فعل « وَلِيَحْكُمَ » را متعلق به « وَآتَيْنَاهُ الإِنجِيلَ » ( مائده : 46 ) مىداند ؛ زيرا دادن انجيل به منزله انزال آن است ( ابوعلى فارسى ، 1404 ق ، ج 3 ، ص 228 ) . بنا بر اين قرائت ، جمله
« وَ لْيَحْكُمْ أَهْلُ الْإِنْجِيلِ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فِيهِ »
جمله خبريه است ، يعنى انجيل را به او داديم تا اين كه اهل انجيل ( عيسى ) بر اساس آن حكم كند ، « آتيناه الانجيل لكى يحكم أهل الانجيل يعنى عيسى » .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : فعل « وَليَحْكُم » در اين آيه شريفه ، به دو صورت امر « وَلْيَحْكُمْ » و مضارع منصوب « وَلِيَحْكُمَ » قرائت شده است . طرفداران قرائت به سكون لام و ميم در توجيه استفاده از فعل امر در اين وجه از قرائت ، هماهنگى با سياق آيات را دليل اختيار وجه قرائت به سكون لام و ميم دانسته اند ( ابن زنجله ، 1402 ق ، ص 227 ) . سياق آيات بعد ، امر به رسول خدا صلى الله عليه وآله است كه با قرائت امر « وَلْيَحْكُمْ » تناسب بيشترى دارد . همچنين سياق جملات نيز با قرائت « وَلْيَحْكُمْ » به امر مناسب تر است ؛ زيرا تهديدى كه در جمله بعد
« وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ »
وجود دارد ، دلالت بر امر لازم دارد . در اين مورد منابع احتجاج علاوه بر توجه به سياق لفظى به مقام سخن نيز توجه داشته اند و چون سخن در مقام تهديد است ، قرائت به وجه امر با تهديد سازگارتر است .