مكى از آن جهت كه اكثر قراء با تاء خوانده اند ، قرائت « أَنجَيتَنا » را اختيار نموده و معتقد است لفظ خطاب در درخواست و دعا بليغ تر است ( مكى بن ابى طالب ، 1404 ق ، ج 1 ، ص 435 ) .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : قراء فعل « أَنجَانَا » را به دو وجه غائب « أَنجَانَا » و مخاطب « أنجَيتَنا » تلاوت كرده اند . منابع احتجاج قراءات و برخى از تفاسير ، قرائت مشهور « أَنجَانَا » را هماهنگ با سياق جملات و آيات مىدانند .
8 .
( وَ إِذْ أَنْجَيْناكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذابِ يُقَتِّلُونَ أَبْناءَكُمْ وَ يَسْتَحْيُونَ نِساءَكُمْ وَ فِي ذلِكُمْ بَلاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ )
( اعراف : 141 )
« و [ ياد كن ] هنگامى را كه شما را از فرعونيان نجات داديم كه شما را سخت شكنجه مىكردند : پسرانتان را مىكشتند و زنانتان را زنده باقى مىگذاشتند و در اين ، براى شما آزمايش بزرگى از جانب پروردگارتان بود » .
فعل « أَنجَيْنَاكُم » به دو وجه « أَنجَيْنَاكُم » و « أنجَاكُم » قرائت شده است :
الف . قرائت مشهور آيه « أَنجَيْنَاكُم » است ( دانى ، 1930 م ، ص 113 ) . « أَنجَيْنَاكُم » فعل متكلم مع الغير است . قرائت مشهور خبر خداوند متعال از خود مىباشد . به نظر مىرسد اين وجه از قرائت هماهنگ با سياق آيات باشد ؛ زيرا آيات بعد :
« وَ واعَدْنا مُوسى ثَلاثِينَ لَيْلَةً وَ أَتْمَمْناها بِعَشْرٍ »
( اعراف : 142 ) و
« وَ لَمَّا جاءَ مُوسى لِمِيقاتِنا »
( اعراف : 143 ) به وجه متكلم بيان شده اند .
ب . ابن عامر « أنجَاكُم » بدون ياء و نون قرائت كرده است ( ابن مجاهد ، 1988 م ، ص 293 ) . فعل « أنجَاكُم » فعل ماضى غائب است . مستند ابن عامر در قرائت به وجه غائب سياق آيات است ؛ زيرا آيه قبل
« قالَ أَ غَيْرَ اللَّهِ أَبْغِيكُمْ إِلهاً وَ هُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ »
( اعراف : 140 ) به وجه غائب بيان شده است ( ابوحيان اندلسى ، 1420 ق ، ج 5 ، ص 159 ) .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : قراء فعل « أَنجَيْنَاكُم » را به دو وجه « أَنجَيْنَاكُم » و « أنجَاكُم » خوانده اند هر دو وجه در اسناد فعل به خداوند متعال يكسان است ؛ در قرائت جمهور فعل به وجه جمع به خداوند متعال اسناد داده مىشود كه متضمن معناى تعظيم است اما در قرائت ابن عامر فعل به لفظ « الله » اسناد داده مىشود . طرفداران هر دو وجه قرائى سياق را