كرده است ؛ زيرا معتقد است فعل « يَبْغُونَ » خاص و « تُرْجَعُونَ » عام است و به دليل تفاوت معنايشان بين قرائت آن دو فرق گذاشته است ( قرطبى ، 1364 ش ، ج 4 ، ص 127 ) .
ب . بقيه قراء « تَبْغُونَ » و « تُرْجَعُونَ » با تاء قرائت كرده اند ( ابن مجاهد ، 1988 م ، ص 214 ) . در اين وجه از قرائت خداوند متعال به پيامبر امر مىكند ، به ايشان بگويد : « أفغَيرَ دينِ الله تبغونَ أيُّها الكافرون وإليه تُرجعون » . طرفداران قرائت « تَبْغُونَ » به آيات قبل
« قالَ أَ أَقْرَرْتُمْ وَ أَخَذْتُمْ عَلى ذلِكُمْ إِصْرِي »
( آل عمران : 81 ) استناد مىكنند كه با لفظ خطاب بيان شده است ( كرمانى ، 1422 ق ، ص 131 ) .
طبرى نيز اين وجه از قرائت را به دليل هماهنگى با سياق آيات نيكو دانسته و مى گويد : « وأولى ذلك بالصواب قراءة من قرأ : أفغير دين الله تبغون على وجه الخطاب و إليه ترجعون بالتاء ، لأن الآية التى قبلها خطاب لهم ، فإتباع الخطاب نظيره أولى من صرف الكلام إلى غير نظيره » ( طبرى ، 1412 ق ، ج 3 ، ص 239 )
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : قراء در قرائت فعل « يَبْغُونَ » و « يُرْجَعُونَ » اختلاف نموده ، جمهور قراء با تاء « تَبْغُونَ » و « تُرْجَعُونَ » خوانده اند و ابوعمرو تنها فعل « يَبْغُونَ » را با ياء و حفص هر دو فعل « يَبْغُونَ » و « يُرْجَعُونَ » را با ياء قرائت كرده است . هر چند طرفداران هر دو وجه به آيات قبل استناد نموده و قرائت خود را هماهنگ با سياق آيات مىدانند ؛ اما به نظر مىرسد آن گونه كه طبرى مىگويد قرائت با تاء هماهنگ با سياق آيات است .
25 .
( أَ فَحُكْمَ الْجاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْماً لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ )
( مائده : 50 )
« آيا خواستار حكم جاهليتاند ؟ و براى مردمى كه يقين دارند ، داورى چه كسى از خدا بهتر است » ؟
فعل « يَبغُونَ » به دو وجه « يَبغُونَ » و « تَبغُونَ » قرائت شده است :
الف . قرائت مشهور آيه « يَبغُونَ » به فتح ياء است ( دانى ، 1930 م ، ص 99 ) . اين وجه از قرائت خبر از قوم يهود است : « أيطلب هؤلاء اليهود حكم عبدة الأوثان » . قرائت مشهور هماهنگ با سياق آيه قبل است كه به وجه غائب است ( ابن خالويه ، 1421 ق ، ص 131 ) . مكى بن ابى طالب اين وجه از قرائت را اختيار نموده و يكى از دلايل اختيار اين وجه را هماهنگى با سياق دانسته و