بيان شده و قرائت « تُغفَر » به وجه مجهول هماهنگ با جمله قبل است ( ابن خالويه ، 1421 ق ، ص 166 ) .
تحليل اثر سياق در اختيار قرائت : قراء فعل « نَّغْفِرْ » را به دو وجه معلوم « نَّغْفِرْ » و مجهول « تُغفَر » قرائت كرده اند . در توجيه هر دو وجه قرائى استناد به سياق جملات مىشود . طرفداران قرائت مشهور به لحاق آيه و طرفداران قرائت به وجه مجهول به سباق آيه استناد مىكنند . به نظر مىرسد با توجه به مفهومى كه بر آيه سايه افكنده است ، قرائت مشهور از تناسب بيشترى با سياق برخوردار باشد .
8 .
( إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيادَةٌ فِي الْكُفْرِ يُضَلُّ بِهِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُحِلُّونَهُ عاماً وَ يُحَرِّمُونَهُ عاماً لِيُواطِؤُا عِدَّةَ ما حَرَّمَ اللَّهُ فَيُحِلُّوا ما حَرَّمَ اللَّهُ زُيِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمالِهِمْ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ )
( توبه : 37 )
« جز اين نيست كه جابجا كردنِ [ ماههاى حرام ] ، فزونى در كفر است كه كافران به وسيله آن گمراه مىشوند آن را يك سال حلال مىشمارند ، و يك سال [ ديگر ] ، آن را حرام مىدانند ، تا با شماره ماههايى كه خدا حرام كرده است موافق سازند ، و در نتيجه آنچه را خدا حرام كرده [ بر خود ] حلال گردانند . زشتىِ اعمالشان برايشان آراسته شده است ، و خدا گروه كافران را هدايت نمىكند » .
فعل « يُضَلُّ » به دو وجه مجهول « يُضَلُّ » و معلوم « يَضِلُّ » قرائت شده است :
الف . قرائت مشهور آيه « يُضَلُّ » به وجه مجهول است ( ابن جزرى ، بى تا ، ج 2 ، ص 279 ) . قرائت به وجه مجهول به اين معناست كه بزرگان ايشان به وسيله تأخير در ماههاى حرام ايشان را گمراه نمودند ؛ پس اسناد فعل به مفعول به است ( فخر الدين رازى ، 1420 ق ، ج 16 ، ص 46 ) . طرفداران اين وجه از قرائت سياق جملات را مؤيد قرائت خود دانسته اند ؛ زيرا در جملات بعد آمده است : « زُيِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمَالِهِمْ » و فعل « زُيِّنَ » نيز به وجه مجهول قرائت شده است ( ابن زنجله ، 1402 ق ، ص 318 ) .
ب . ابن عامر ، ابوعمرو ، ابن كثير ، نافع و شعبه « يَضِلُّ » به وجه معلوم قرائت كرده اند ( قلانسى ، 1404 ق ، ص 353 ) . در قرائت به وجه معلوم ، ضلالت به كسانى كه كفر ورزيدند اسناد