بررسى و مقايسه شواهد سفالى نوع اوروكى در محوطه گچ سنگى (
KS . 173
)
دكتر حسن درخشى « 1 »
مولود محمدى پور « 2 »
چكيده
جنوب غرب ايران معمولًا در مطالعات باستان شناسى خاور نزديك به طور آلترناتيوى يا به عنوان بخشى از سرزمين و پهنه فرهنگى ايران قلمداد شده و تحت عنوان خوزستان فرهنگى و شوشان بزرگ از آن نام برده مىشود و يا به عنوان بخشى از سرزمين بين النهرين بزرگ . اين پهنه در شكل گيرى حكومتهاى نخستين در هزاره چهارم پيش از ميلاد از اهميت بسزايى برخوردار است چرا كه در اين هزاره جوامع دشت نشين مناطق جنوب غربى ايران همراه با دشتهاى پست جنوب بين النهرين شهرنشينى را به معنى واقعى خود به همراه پيچيدگى هاى ساختارى و رتبه بندى اجتماعى و تخصصى شدن حرفهها ، كشاورزى گسترده و مبادلات سازمان يافته در مسافتهاى دور تجربه كردند و همگام با اين دوره يعنى آغاز شهرنشينى شايد بتوان تغييراتى كه در ساخت سفال بويژه با پيدايش يك نوع سفال خشن مشخص گرديده است را از مهمترين پديدههاى قابل مشاهده در ميان توليدات فرهنگى اين دوره دانست . سفال هاى اين دوره دشت شوشان داراى تشابهات زياد سبكى و تكنيكى با اوروك بين النهرين مىباشند كه اين مسأله باعث مطرح شدن نظرياتى درباره مهاجرت و حتى تاثيراتى از بين النهرين را بين باستان شناسان برانگيخته است . در اين مقاله صرفنظر از بررسى اين ايدهها ، دادههاى شاخص سفالى محوطه مورد بررسى و مقايسه قرار گرفته و ارتباط و تاثير آنها با محوطههاى شاخص دارنده شواهد اوروكى در دشت شوشان مورد ارزيابى و سنجش قرار گرفته است .
كليد واژه : بين النهرين ، دشت شوشان ، اوروك ، محوطه گچ سنگى (
KS . 173
) ، سفال .
هامش
( 1 ) . استاديار و عضو هيئت علمى دانشگاه آزاد اسلامى واحد شوشتر ، گروه باستان شناسى /derakhshi . hassan @ gmail . com( 2 ) . كارشناس ارشد باستان شناسى دانشگاه تهران /mohamm adipour 2014 @ gmail . com