زن در آيينه نگاه مولانا و متنبى
زهرا صادقى « 1 »
احمد برخان « 2 »
چكيده
زن در عرصه هستى فارغ از مكان و زمان و نژاد هميشه سرشار از عشق بوده است . زن آفريدهاى مقدس مىباشد كه وجودش عجين با شور و محبت است كه در ادبيات امروز و گذشته به عنوان موجودى پرمحبت معرفى شده و با عشق دلبستگى خاصى برقرار نموده است كه در ديوان شاعران نمود خاصى دارد . مولانا به زن نگاهى دوسويه دارد . گاهى اهريمنى و گاه اهورايى . متنبى شاعر عرب زبان عراقى ( اهل كوفه ) نيز در اشعار خود زن را الگويى براى تمام زيبايى ها مىداند اما آنگونه كه مولانا به شخصيت زن توجه دارد نيست و از بسامد پايين ترى برخوردار است .
در مقاله حاضر ميزان توجه مولاناى پارسى و متنبى عراقى به شخصيت زن نشان داده شده است . هدف از اين مقاله بررسى كيفيت حضور و نقش زن و بازتاب آن در اشعارشان بوده است . اين دو شاعر شخصيت زن را ستودهاند و گذشته از ساير خصوصيات وى او را قابل ستايش مىدانند . در اين پژوهش سعى بر اين قرار گرفته تا ديدگاه اين دو شاعر بزرگ مورد بررسى قرار گيرد .
كليد واژه : ادبيات فارسى ، ادبيات عرب ، زن ، مولانا ، متنبى .
هامش
( 1 ) . كارشناس ارشد زبان و ادبيات فارسى دانشگاه سيستان وبلوچستان /z . sadeghi 96 @ yahoo . com( 2 ) . كارشناس ارشد زبان و ادبيات عربى دانشگاه آزاد اسلامى واحد قم .