سيماى امام زمان ( عج ) در سرودههاى عربى و فارسى محمد حسين اصفهانى
عبدالأحد غيبى « 1 »
سعيد نيسى « 2 »
چكيده
ادبيات و شعر آيينى در طول تاريخِ دو كشور ايران و عراق ، سرشار از نمونههاى درخشان و ناب است و دو ملت بزرگ اين دو سرزمين ، در كنار هم نقش درخورى را در بيان باورهاى دينى و اعتقادى خود ايفا كردهاند . شعر مهدوى يكى از شاخههاى شعر آيينى است كه شامل ادبيات مهدويت و مضامين شعرى آن از قبيل شعر غيبت ، انتظار و ظهور مىباشد . از جمله شاعران شعر آيينى ، محمد حسين اصفهانى شاعر ايرانى تبار ساكن عراق است كه ارادت و علاقه خود را در سرودههاى عربى و فارسى به گونهاى عالمانه و اديبانه همگام با ذوق و قريحه ناب خود نسبت به امام زمان ( عج ) نشان داده و آثار ارزشمندى را به ثبت رسانيده است . اين سرودهها شامل مفاهيمى همچون : ولادت امام زمان ( عج ) ، وصف ماه شعبان ، غيبت ، انتظار ، ظهور ، مدح و اشتياق ديدار مىباشد . مقاله حاضر بر آن است به بررسى سرودههاى مهدوى عربى و فارسى اين شاعر ايرانى تبار ذواللسانين بپردازد و از اين رهگذر نقش مردم ايران و عراق و فرهنگ و زبان اين دو ملت بزرگ را در پيدايش و گسترش اين شاخه از شعر اسلامى به اثبات برساند .
كليد واژه : امام زمان ( عج ) ، محمدحسين اصفهانى ، ذواللسانين ، شعر عربى ، شعر فارسى .
هامش
( 1 ) . دانشيار دانشگاه شهيد مدنى آذربايجان .
( 2 ) . دانشجوى كارشناسى ارشد زبان و ادبيات عربى دانشگاه شهيد مدنى آذربايجان .