شيخ جعفر بن محمد دوريستى ، از پدرش ، از صدوق ، از محمد بن قاسم ، به سند متن ، از حضرت اميرالمؤمنين صلوات الله عليه ، كه روزى حضرت سيد المرسلين صلّى الله عليه و آله به بعضى از اصحاب خود فرمودند كه يا عبد الله ! دوست دار خوبان را از جهت رضاى الهى ، و دشمن دار بدان را از جهة رضاى الهى ، و موالات كن خوبان را فى الله ، و معادات كن با بدان فى الله ؛ زيرا كه دوستى حق سبحانه و تعالى حاصل نمىشود مگر با اين افعال ، و هيچ كس مزه ايمان را نمىيابد هر چند نماز و روزه بسيار كند تا چنين نشود كه دوستى و دشمنى را خالصا لله كند . . . پس آن شخص گفت : يا رسول الله من چگونه بدانم كه دوستى و دشمنى من لله است ؟ و دوست خدا كيست كه من با او دوستى كنم و دشمن خدا كيست تا من با او دشمنى كنم ؟ پس حضرت سيدالمرسلين صلّى الله عليه و آله اشاره به حضرت اميرالمؤمنين كردند و فرمودند كه او را مىبينى ؟ گفت : بلى ، حضرت فرمودند كه دوست او دوست خداست ؛ با او دوستى كن ، و دشمن او دشمن خداست ؛ با او دشمنى كن . با دوست او دوستى كن اگر چه پدرت را كشته باشد و با دشمن او دشمنى كن اگر چه پدرت يا فرزندت باشد .
و علماء ما در اجازات شفاهى اين حديث را تيمناً و تبركاً مىنويسند .
و حق آن است كه اين تفسير گنجى است از گنج هاى حق سبحانه و تعالى » . « 1 »
مولانا محمد تقى مجلسى و نماز جمعه
مولانا محمد تقى رساله اى در اثبات وجوب عينى نماز جمعه در زمان غيبت تأليف كرده و در آن دويست حديث بر اثبات مدعاى خود نقل نموده است .
فقيه محدّث عارف ملا محسن فيض كاشانى در زمان حيات مولانا محمد تقى ، بخشى از رساله او را در رساله شهاب ثاقب خود نقل كرده است . وى مى نويسد :
هامش
( 1 ) . لوامع صاحبقرانى ، ج 7 ، ص 533 - 534 .