مىگفتند ؛ و آن مكانى نبود كه صلاحيت نزول داشته باشد . به جهت آنكه آب يافت نمىشد و علف نبود . چون اللّه تعالى مىدانست كه اگر از آن منزل بگذرند ، مردم متفرّق شده ، هريك به منازل و شهرهاى خود خواهند رفت و فرموده را نخواهند شنيد ، امر به نزول فرمود . پس حضرت نزول كرد و مسلمانان تبعيّت نموده ، فرود آمدند چون آيهء كريمهء
يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ
( يعنى : « اى پيغمبر ! برسان آنچه فرود آمده به سوى تو از جانب پروردگار تو ، كه اگر چنين نكنى ، هر آينه تبليغ رسالت نكرده و پيغام او را نرسانيده خواهى بود ؛ و خدا نگاه مىدارد تو را از شرّ ناس » ) نازل شد . « 1 »
و آن روز بسيار گرمى بود ، چنانچه اكثر مردم رداها را بر پايهاى خود مىپيچيدند از شدّت گرمى زمين كه تفتيده شده بود . آن حضرت - صلّى اللّه عليه و آله - فرمود كه زير چند درخت را بروبند و امر كرد كه پالانهاى شتران را بر روى يكديگر گذاشته ، مانند منبر بلند كردند . پس ندا
/ 87 A /
كردند كه : « الصّلوة جامعة » مردم همگى جمع شدند و آن سيّد رسل بر بالاى آن پالانها رفتند و حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - را طلبيدند و حمد و ثناى الهى را به جا آورده ، مردم را موعظه و نصيحت فرمودند و تبليغ رسالت نموده ، خبر رحلت خود را به امّت گفتند و فرمود كه : « مرا به درگاه پروردگار خود خواندهاند و نزديك است كه اجابت كنم و از ميان شما غايب شوم و مىگذارم در ميان شما دو چيزى را كه اگر متمسّك به آنها شويد و دست به آن زنيد ، هرگز گمراه نخواهيد شد و آن كتاب
هامش
( 1 ) . س : - نازل شد .