روز ، پنهان و آشكار ، پس اجر و مزد ايشان نزد پروردگار ايشان است و
/ 26 B /
هيچ ترسى و وهمى بر ايشان نيست ، در روز جزا و محزون و مغموم نخواهند بود در قيامت . » )
و ثعلبى و غير او از مفسّرين نقل كردهاند كه روزى حضرت امام حسن و امام حسين - صلوات اللّه عليهما - مريض شدند . پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - به عيادت ايشان آمد و جماعتى ديگر از اعراب هم آمدند . پس گفتند به حضرت امير - صلوات اللّه عليه - كه : اگر به جهت ايشان نذرى مىفرمودى كه به آن وفا كنى بعد از صحّت ، زود عارضهء ايشان مبدّل به صحّت مىشد .
آن حضرت نذر فرمودند كه بعد از صحّت ايشان سه روز روزه بدارند به شكرانهء اين نعمت ؛ و حضرت سيّدة النساء ، فاطمه الزهراء نيز چنين نذر فرمود ؛ و فضّه خادمهء ايشان هم نذر كرد كه اگر اين دو سيّد من صحّت يابند ، به شكرگزارى اين موهبت عظمى و عطيّهء كبرى ، سه روز روزه بدارم به محض رضاى خداى تعالى .
چون ايشان شفا يافتند و به نذر خود قيام نمودند ، نزد آل محمّد از طعامى كه افطار به آن بفرمايند نه قليل و نه كثير يافت نمىشد . پس امير المؤمنين - صلوات اللّه عليه - نزد شمعون خيبرى رفته ، سه صاع جو قرض گرفتند . حضرت فاطمه - صلوات اللّه عليها - يك صاع را دستاس نموده ، پنج قرص نان پختند ، به جهت هر يك ، يك قرص ؛ و حضرت امير المؤمنين نماز شام را با حضرت رسول گذارد . به جهت افطار به خانه تشريف آوردند . چون نانها را نزد آن حضرت آوردند ، مسكينى از مساكين مسلمانان بر در خانه آمده ، آواز داد كه : « السلام عليكم يا أهل