تحصيل رضاى اللّه تعالى » ) گفته كه اين آيه در شأن مرتضى علىّ - عليه السلام - نازل شد . زيرا كه چون پيغمبر هجرت فرمود از مكّه به مدينه ، آن حضرت را در خانه خود گذاشتند و امر فرمود آن حضرت را كه در جاى خواب او خوابيده ، صبح امانتهاى مردم را به ايشان رساند .
خداوند عالميان به جبرئيل و ميكائيل خطاب فرمود كه من شما را برادر يكديگر ساختم و عمر يكى را زيادتر از ديگرى مقرّر فرمودم ، كدام يك از شما ايثار مىكنيد به عمر خود بر برادر خود ؟
ايشان هريك عمر خود را اختيار كردند .
پس خطاب الهى رسيد كه نتوانستيد كه مثل علىّ باشيد كه ميان او و پيغمبر اخوّت واقع ساختم ؛ و او جان خود را فداى برادر كرد ؛ و زندگى او را بر زندگى خود اختيار نمود . پس از آسمان بر زمين رويد و او را از شرّ دشمنان نگهدارى كنيد .
پس به امر الهى نزول كردند . جبرئيل نزد سر مبارك آن حضرت - صلوات اللّه عليه - و ميكائيل پايين پاى او نشستند ؛ و جبرئيل مىگفت : خوشا حال تو اى پسر ابو طالب ! كه مثل تو مىتواند بود كه اللّه تعالى فخر كرد بر فرشتگان به تو . 124
روايت شده كه نزد حضرت امير المؤمنين - صلوات اللّه عليه - چهار درهم بود و مالك غير آن نبود . پس يك درهم را در شب تصدّق فرمود و يكى را به روز و يكى را پنهان و ديگرى را آشكار . پس اين آيه نازل شد كه :
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
125 ( يعنى : « جماعتى كه انفاق مىكنند اموال خود را در شب و