و حاصل كلام آن است كه يك شيعهء اهل البيت - عليهم السلام - از مؤمن و مؤمنه داخل جهنّم نخواهد شد به حرمت كلمهء « أشهد أن لا إله إلّا اللّه و أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه » و به جهت حرمت اقرار به امامت امير المؤمنين علىّ - عليه السلام - بعد از پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - بلافصل ، و بعد از او اقرار به امامت امام حسن ، و بعد از او اقرار به امامت امام حسين - عليه السلام - ، و بعد از او اقرار به امامت امام زين العابدين - عليه السلام - ، و بعد از او اقرار به امامت امام محمّد باقر - عليه السلام - ، و بعد از او اقرار به امامت حضرت امام جعفر الصادق - عليه السلام - ، و بعد از او اقرار به امامت امام موسى كاظم - عليه السلام - ، و بعد از او اقرار به امامت امام علىّ بن موسى الرضا - عليه السلام - ، و بعد از او اقرار به امامت امام محمّد تقى ، و بعد از او اقرار به امامت علىّ النقى - عليه السلام - ، و بعد از او اقرار به امامت امام حسن عسكرى - عليه السلام - ، و بعد از او اقرار به امامت محمّد المهدى صاحب الزمان ، صلوات اللّه عليه و عليهم أجمعين .
اعتقاد اين عاصى اين است و كرم الهى زياده از آن است و اميد به كرم الهى و شفاعت نبوى - صلّى اللّه عليه و آله - و اهل البيت - عليهم السلام - درست است ؛ و دخول نار خاصّهء كفّار و دشمن اهل بيت - عليهم السلام - است ، و نقل نيز دالّ است بر اين ؛ چنانچه در احاديث منقول است از اهل البيت - عليهم السلام - كه شيعهء اهل بيت و « 1 » امير المؤمنين - عليه السلام - داخل نخواهد شد جهنّم را ؛ و مخفى نماند كه سمع دلالت مىكند بر آنكه جنّت و جهنّم كه دارالقرار ثواب و عقاب است ، هردو مخلوقاند الحال ؛ چنانچه در قرآن واقع است :
يا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ
« 2 » و
اهْبِطُوا مِنْها جَمِيعاً
« 3 » ،
وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ
« 4 » ،
هامش
( 1 ) . س : - و .
( 2 ) . « اى آدم ! تو و همسرت در بهشت ساكن شويد . » بقره / 35 .
( 3 ) . « همگى از آن ( بهشت ) فرود آييد . » بقره / 38 .
( 4 ) . « و بهشتى كه پهناى آن آسمانها و زمين است و براى پرهيزكاران آماده شده است . » آل عمران / 133 .