كند . سفارش مىكنم با ذكر مواعظ و نصايح بيدارگرانه ، در ارشاد و هدايت مردم به امر جهاد و برانگيختن قبايل و بيدارسازى افراد غافل و برحذر داشتن افراد متقاعد از جهاد ( بدون عذر واقعى ) و اتمام حجت به جميع ساكنان مناطق سر راه خود ، همت گمارى و هيچ نقطهاى را از قلم نيندازى .
الآن وقتى است كه فردى چون تو در آن ( به انجام وظايف سنگين خود ) اهتمام ورزد ، زيرا راحتى و آسايش با تحمل رنج به دست مىآيد و كسب اجر و پاداش الهى ، در گرو قبول سختيها است . و البته وثوق و توكلت در جميع اوقات بايد ( تنها ) به خداوند متعال باشد .
اما اينكه از ما خواسته بودى مردم را ( به كار جهاد ) تحريك كنيم ، ( پس بدان و آگاه باش ) كه ما با استمداد از توفيق الهى ، دامن همت به كمر زده و از هرطريق بهطور مستمر ، مشغول اين كاريم و از خداوند نيز براى انجام وظايف واجب شرعى خويش يارى مىطلبيم ، كه توفيق و نصرت به دست او است .
صاحب عروه در نامه به والى وقت بغداد نيز ، ضمن دعا براى حفظ و پيروزى او و قواى تحت امرش از درگاه الهى ، و بيان ضرورت امر جهاد با كفار متجاوز ، بر مقامات عالى علمى و معنوى سيد محمد تأكيد ورزيد :
زمانى كه مصائب و بلايا بالا گرفته و حوادث ناگوار در مرزها و ثغور مسلمانان رخ مىدهد ، از مهمترين واجبات و بزرگترين تكاليف دينى ، قيام افراد متمكن - در حدّ توان خويش - به دفاع ( از سرزمين اسلامى ) است ، و اهمال در اين امر ، بر هيچ مؤمنى روا نيست .
من براى جلب رضايت الهى و دفاع از دين مقدس و ناموس اعظم اسلام ، عزيزترين سرمايهء خود ، پارهء تنم ، سيد محمد ( سلّمه اللّه تعالى ) را تقديم داشتم و باوجود نياز شديدى كه در پيشبرد كارهاى خود به ايشان دارم ، و به رغم علاقهء پدر و فرزندى ، شما را ترجيح دادم . باتوجه به مراتب جدّ و اجتهاد و مراحل عالى حلم و فضيلت ، چنان شده كه او از ديگران مستغنى است ، ولى ديگران از او مستغنى نيستند ، او مستقل است بىآنكه جز او استقلال محقق گردد . فراتر از اينها ، عرفان و الا و صلاح و سداد مبتنى بر تقواى او است كه بنيان وى را مستحكم ساخته و عقل و رأيى نيكو و پايدار دارد .
هنگامى كه او را به قيام در اين راه فراخواندم و از او خواستم كه اينبار سنگين را بر دوش گيرد ، و در راه انجام چنين مهمى يارى و مساعدت دهد ، مشاهده كردم كه با سعهء
فراتر از روش « آزمون - خطا » ! : زمانه و كارنامه سيد يزدى ' صاحب عروة '" ( فارسى ) " — صفحة 635
مساهمون: على ابو الحسنى ( منذر )
ص٦٣٥