بودند ، قاعدتا حاضر به بذل جان در جنگ با دول مقتدر روس و انگليس ( كه در باغسبز هم به اعراب نشان مىدادند ) نمىشدند . وقتى كه از چشم مردم شيعهء عراق ، قبول امر جهاد با متفقين ، اينگونه صعب و دشوار بود ، طبعا مردم و عشاير شيعهء ايران در خوزستان ، بهانه و محظور بيشترى براى تن زدن از همراهى با تركان عثمانى در مصاف با قواى روس و انگليس داشتند .
بنابراين ، حلّ اين مشكل ، در گرو آن بود كه مراجع محبوب و پرنفوذ شيعه در شهرهاى مقدس عراق ، و در رأس آنها : آقا سيد محمد كاظم يزدى صاحب عروه ، گام به ميدان نهند و با صدور احكام جهاد ، و اعزام نمايندگان خويش به جبههاى نبرد ، سيل خروشان رزمندگان شيعه در شهرها و روستاهاى جنوب عراق و ايران را براى نبرد با بريتانيا بسيج نموده و روانهء خط مقدم جبهههاى خون و آتش سازند ، كه چنين نيز كردند . . .
شرف و بزرگوارى مراجع بزرگ شيعه و پيروان آل اللّه ( عليهم السّلام ) را ببين ، كه هنگام خطر و بحران ، ناراحتى و نارضايى شديد و بحقّ خويش از حكومت عثمانى را ( به اعتبار اينكه ، صورت « اسلامى » به خود داشته و در برابر كفر و استكبار قرار گرفته است ) به منظور حفظ مصالح كلى اسلام و مسلمين ، و تبعيت از دستورات امامان پاك خويش ( مبنى بر اتحاد با مسلمانان در برابر كفر مهاجم ) كنار نهادند و با جان و مال گام به ميدان نبرد گذاردند .
گام سوم : اعزام پسر ارشد و ياران نزديك خويش به خطّ مقدم جهاد با انگليس
صاحب عروه به صدور احكام و فتاوى جهاد بسنده نكرد و افزون بر اين ، فرزند بزرگ و فاضل خويش ، آيت اللّه حاج سيد محمد طباطبايى يزدى ، را نيز كه اهلنظر به مرجعيت او پس از پدر چشم دوخته بودند ، به نمايندگى خويش به جبههء رزم فرستاد كه شرح جانفشانىها و حماسهسازىهاى وى ، خود تفصيلى جداگانه دارد و داستان آن ، جز با مرگ مشكوك او ، و نماز پدر بر جنازهاش در صحن مولا ( ع ) ، پايان نمىگيرد .
سيد ، در تلگراف خويش ، كه حكم اعلاميهء عمومى را داشت ، مردم را با عبارت زير از اعزام فرزندش ( سيد محمد ) به جبهه مطلع ساخت :
قبل از اين تلگراف شما رسيده ، اعلان كرديم وجوب دفاع را بر مهاجمين بر بلاد