كه ثلث منافع حاصله از بنّايى خود را به اسم حضرت ابا الفضل [ عليه السّلام ] در وجوه برّيه صرف نمايد و حدود جناب شريعتمدار معظم در نظر رافع معلوم است . حال اگر استفسارى از حكم مصرف نذرش نمود موقع است كه حفظ حدود و حقوق جناب آقا ميرزا على اكبر سلّمه اللّه را فرموده و تصديق فرماييد ارجاع به ايشان را ، شهد اللّه كه فقر ايشان معلوم همه است ، حتى شخص رافع . اگر چه تخصيص ندارد ، نوع اهل علم طهران كه متدين باشند حالشان چنين است و علم داعى به احتياج تامّ ايشان و ديانات ايشان و اطلاعم از اين قضيه ، سبب شد كه مصدّع شدم . اگر چه لا ملجأ و لا ملجأ للمؤمنين الا اللّه فاليه نتوكل . . . » .
سيد محمد على گلريز در شرح احوال حاجى ميرزا ابو تراب پس از تجديد مشروطيت مىنويسد :
چون مشروطيت قوام گرفت ، مرحوم حاج ميرزا ابو تراب نتوانست در قزوين زيست كند و به تهران رفت و هرچند وقت سفرى به قزوين كرده و پس از اندك زمانى باز مىگشت . از سال 1340 قمرى [ 1301 شمسى ] به بعد ، تقريبا در تهران ساكن شد و در مسجد همتآباد واقع در جنوب خيابان البرز و چهارراه حاج محراب كه نزديك منزلش بود نماز مىكرد و گاهى موعظه مىنمود و مردم آن حدود را با نشر احكام و فضايل اسلامى بهرهمند مىساخت .
وى فقيهى مسلّم بود و مانند اجداد خود از پارسايى و پرهيزكارى بهرهء فراوان داشت و وقت خود را پس از انجام فرايض و تهجد و اوراد و اذكار مصروف تأليفات مىداشت .
وى در سال 1335 شمسى در سن 98 سالگى به جهان جاويد انتقال يافت . « 1 »
رفيعى علا مرودشتى ، با اشاره به مسافرت احتمالى حاجى ميرزا ابو تراب به عتبات ، و سفر تبليغى وى به قزوين در سال 1330 ق ، مهاجرت حاجى ميرزا ابو تراب به تهران در 1340 ق را ناشى از ورود بالشويكها در ( پايان ) جنگ جهانى اول به قزوين مىداند . « 2 »
به هرروى ، حاجى ميرزا ابو تراب ، در دهههاى پايانى عمر ، امامت مسجد حاج محراب را در تهران برعهده داشت و به گفتهء شاهدان عينى ، از ذخيرهء توجه و اقبال عمومى برخوردار بود .
آقاى ناصر لنكرانى ( عموزادهء آيت اللّه حاج شيخ حسين لنكرانى معروف ) در
هامش
( 1 ) . مينو در ، 2 / 229 - 230 .
( 2 ) . نيمنگاهى به تفسير ميرزا ابو تراب شهيدىقزوينى ، همان ، ص 166 .