عين اين عبارات اصلاحى ايشان ، در اصل هيجدهم متمم قانون اساسى ، بدون كموكاست آمده است .
2 . درمورد اصل آزادى مطبوعات ، در پيشنويس مىخوانيم كه : " مطبوعات به كلى آزاد ، و مميّزى در روزنامجات و مطبوعات ممنوع است ؛ ولى در اين مطبوعات اگر چيزى مضر به دين مبين و مشتمل تعرّض شخصى و تهمت و توهين يا حاوى هزليّات باشد ، به موجب قانون ، نشردهنده و نويسنده مجازات مىشوند " . علامه صاحب عروه ، عبارات اين اصل را - هرچند در آن به منع نشر كتب ضلال اشاره دارد - در قالب عبارت زير اصلاح نموده است : " عامّهء مطبوعات ، غير از كتب ضلال و مواد مضرّه به دين مبين و مشتمله بر تهمت و هتك و توهين ، آزاد است و . . . " .
كه در اصل بيستم متمم قانون اساسى ، آغاز عبارت اصلاحى ايشان ( قريب به عين آن ) به شرح زير آمده است : " عامهء مطبوعات غير از كتب ضلال و مواد مضرّه به دين مبين ، آزادى و مميّزى در آنها ممنوع است . . . " .
3 . موضوع اصل بيست و يكم در پيشنويس اينگونه شده است : " انجمنها و اجتماعات ، بهطور مسالمت در تمام مملكت آزاد است . . . " . عبارت اصلاحى مرجع بزرگ شيعه در اين خصوص بدين قرار است : " انجمنها و اجتماعاتى كه مولد فتنهء دينى و دنيوى و مخلّ به نظم نباشند ، در تمام مملكت آزاد است . . . " . ملاحظه مىشود كه شكل عبارت و واژههاى به كار رفته در اصلاحيهء ايشان ، در متن نهايى كاملا مورد توجه واقع گرديده است .
4 . اصل بيست و هفتم كه راجع به قواى سهگانه مىباشد ، عبارت متن پيشنويس آن در خصوص قوّهء مقنّنه به شرح زير تنظيم شده است : " قوهء مقننه كه ناشى مىشود از اعلى حضرت شاهنشاهى و مجلس شوراى ملى و مجلس سنا . . . " .
آيت اللّه آقا سيد كاظم يزدى ، عبارت فوق را به شرح زير اصلاح نموده است : " قوهء مقننه كه مخصوص است به وضع و تهذيب قوانين عرفيّه و اين قوّه ناشى مىشود از . . . " ، كه عبارت " مخصوص است به وضع تهذيب قوانين " ، عينا در متن نهايى قيد گرديده .
5 . در همان اصل ياد شده ، عبارت متن پيشنويس راجع به قوه قضائيه چنين آمده است : " قوهء قضائيه كه اعمال آن ، مخصوص است به محاكم و ديوانخانهها " ، مرجع بزرگ شيعه ، اصلاحيهء خود را در اين خصوص بدينگونه آورده است : " قوهء قضا و حكم كه عبارت است از تميز حقوق و اين قوه ، مخصوص است به محاكم شرع در
فراتر از روش « آزمون - خطا » ! : زمانه و كارنامه سيد يزدى ' صاحب عروة '" ( فارسى ) " — صفحة 369
مساهمون: على ابو الحسنى ( منذر )
ص٣٦٩