1 -
صحيحه معاوية بن وهب
كه در كافى از « محمد بن يحيى عن احمد بن محمد عن الحسن بن محبوب » و در فقيه مستقيما از حسن بن محبوب روايت كرده و در هر دو كتاب حسن بن محبوب روايت مىكند « عن معاوية بن وهب و غيره من اصحابنا عن ابى عبد الله عليه السلام : فى الرجل المؤمن يتزوج اليهودية و النصرانية ؟ قال : اذا أصاب المسلمة فما يصنع باليهودية و النصرانية » از اين عبارت كراهت آن استفاده مىشود « فقلت : يكون له فيها الهوى . فقال : ان فعل فليمنعها من شرب الخمر و أكل لحم الخنزير ، و اعلم أن عليه فى دينه فى تزويجه اياها غضاضة « 1 » » . اين روايت را در فقه رضوى و نوادر حسين بن سعيد هم از حسن بن محبوب آوردهاند .
بررسى دلالت روايت : آنچه را كه اين روايت ممنوع دانسته است شرب خمر و خوردن گوشت خوك است و اما ساير محرمات را ذكر ننموده است ، حال آيا راهى براى ملحق كردن ساير محرمات به شرب خمر و اكل لحم خنزير وجود دارد ؟
ممكن است گفته شود كه ؛ آنچه كه در روايت ذكر شده است از باب مثال است و جهت ذكر خصوص آنها ، مورد ابتلاء بودن هميشگى آنها در بين اهل كتاب است ، پس خصوصيتى براى آنها وجود نداشته و مقصود منع او از همه محرمات است .
لكن احراز چنين مطلبى و تعميمى مشكل است و احتمال خصوصيت در دو موردى كه ذكر شده است وجود دارد ، به اينكه شارع نخواهد كه شرب خمر و اكل خنزير كه در ميان اهل كتاب رواج دارند ، در ميان مسلمانان هم رواج پيدا كند ، پس ظهور عرفى مقتضى الغاء خصوصيت نخواهد بود .
2 - ممكن است كه دليل منع از محرمات عبارت از لزوم نهى از منكر باشد ، لكن اين دليل هم تمام نيست ، چرا كه مسأله نهى از منكر يك مطلب كلى است و اختصاصى به محرمات ندارد و واجبات غير عبادى را هم اگر ترك كرد شامل مىشود و بلكه عرضه كردن دين بر او هم اگر توانايى داشته باشد ، واجب است ،
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة